شرایط کتاب‌مقدسیِ موعظه تشریحی

موعظۀ تشریحی چگونه می‌باشد؟ موعظۀ تشریحی موعظه‌ای است که محتویات و مقصود آن توسط محتویات و مقصود متنی از کتاب‌مقدس تنظیم شده باشد. واعظ همانی را می‌گوید که متن بیان می‌کند، و واعظ همان هدف و مقصود متن انتخاب شده را در موعظه‌اش به دست می‌یابد.

واعظان گرامی، تصور کنید که هرگاه در حال موعظه هستید، خدا در میان جماعت نشسته است. پس در سیمای خدا چه می‌بینید؟ آیا او خواهد گفت که، «منظور من از این متن، به هیچ وجه چنین چیزی نبود.» یا می‌گوید،  «بله، این دقیقاً همان چیزیست که مقصودم بود.»

شرایط کتاب‌مقدسی برای موعظه تشریحی از ارتباط میان عطیه‌ای که مسیح صعود کرده به کلیسایش عطا کرده، در قالب شبان- معلمان آغاز می‌شود ( افسسیان ۴: ۱۱) و دستوری کتاب‌مقدسی است برای شبانان-معلمان که «کلام را موعظه» کنند ( دوم تیموتائوس ۴: ۲ ). آنهایی که موعظه می‌کنند باید از کتاب مقدسشان موعظه کنند.

شاید بهترین جا برای شروع اثبات حقانیت موعظه همسان و موعظه کلام، در کتاب اعمال باشد. در اعمال، عبارت “کلام خدا”  به طور مختصر به جای موعظه رسولی به کار می‌رود. به عنوان مثال، اعمال ۶: ۲ ، رسولان می‌گویند، «شایسته نیست که ما کلام خدا را ترک کرده، مائده‌ها را خدمت کنیم.» ( همچنین ملاحظه شود به اعمال ۱۲ : ۲۴ ؛ ۱۳: ۵، ۴۶ ؛ ۱۷ : ۱۳؛ ۱۸: ۱۱). عبارتی که چند بار تکرار می‌شود «کلام خداوند» است ( ۸ : ۲۵ ؛ ۱۳: ۴۴ ؛ ۱۵: ۳۵-۳۶ و موارد دیگر) و در موارد زیادی هم به اختصار «کلام» عنوان شده است ( مقایسه کنید اعمال ۴ : ۲۹ ؛ ۸ : ۴ ؛ ۱۱: ۱۹ ) . در کتاب اعمال، به طور واضح و پیوسته می‌توان موعظه رسولی و عبارت “کلام خدا” را تشخیص داد.

درحالیکه جانشین موعظۀ رسولی، خبر خوش آشتی با خدا از طریق عیسی مسیح بود، این پیغام تقریباً به شکل تغییرناپذیری با شرح آیات عهدعتیق، بیان شد و توضیح داده شد. پس موعظه در زمان عهدجدید شامل موعظه «کلام خد» بود، جزء ضروری چنین موعظه‌ای، شرح عهد عتیق بود. در عوض این موضوع ما را به این نتیجه گیری سوق می‌دهد که آیات عهدعتیق باید در تصور ما از «کلام» گنجانده شود تا موعظه شود، یک نتیجه گیری که هم با ادعاهای مستقیم ( به عنوان مثال دوم تیموتائوس ۳ : ۱۶ ، رومیان ۳ : ۲ ) و هم با ادعاهای غیرمستقیم ( به عنوان مثال، رومیان ۱۵ : ۴ ) از عهدجدید تأیید می‌شود.

پس این «کلام»، کلامی دربارۀ عیسی است، همانطور که در عهدعتیق پیش بینی شده بود و حال در موعظۀ رسولی شرح داده می‌شود. این کلامی است که « بیان شده». (اعمال ۴ : ۲۹ ) ،  «موعظه شده» ( ۱۳ : ۵ ) به عنوان «کلام خدا» ، تا « پذیرفته شود»( ۱۷: ۱۱) .

همین هویت در سراسر نامۀهای پولس رسول نیز برقرار می‌باشد. بی درنگ، او پیغامی را که اعلام می‌کند، «کلام خدا» می‌نامد ( دوم قرنتیان ۲ : ۱۷ ، ۴ : ۲ ؛ اول تسالونیکیان ۲ : ۱۳ ) یا به سادگی «کلام» می‌خواند ( غلاطیان ۶ : ۶).

حتی در زمینۀ سفارش پولس به تیموتائوس که «کلام را موعظه کند»، تأییدی از این هویت میان موعظه و موعظۀ کلام خدا وجود دارد. تیموتائوس بلافاصله می‌فهمید که منظور پولس چه «کلامی» است. همانطور که زندگینامه تیموتائوس به طور برجسته نشان می‌دهد که، معمولاً این موضوع، هم شامل «نوشته‌های مقدس» بود هم پیغام رسولی- «اما تو در آنچه آموختی و ایمان آوردی قایم باش چونکه می‌دانی از چه کسان تعلیم یافتی» ( دوم تیموتائوس ۳ : ۱۰ – ۱۷).

نتیجه‌ای که ما از همۀ اینها می‌خواهیم بگیریم، این است که «کلامی» که ما باید موعظه کنیم متنِ حقیقت استوار آیات عهدعتیق و تعالیم رسولی در رابطه با مسیح می‌باشد- به عنوان نمونه عهدجدید. بنابراین یکسان دانستن «کلام» با کتاب مقدسمان صحیح می‌باشد. این همان چیزی است که افرادی که به عنوان “شبان – معلمان” تعیین شده اند باید تعلیم بدهند. کار ما این است که «کلام» را اعلام کنیم، کلامی که خدا گفته، در آیات کتاب مقدس آن را حفظ کرده و به دست ما سپرده است. زندگی روحانی قوم خدا به این کلام بستگی دارد (تثنیه ۸ : ۳ ). به همین دلیل به یک شبان جوان سفارش شده که «خود را به قرائت و نصیحت و تعلیم بسپار». ( اول تیموتائوس ۴ : ۱۳) اگر این سفارش امروز ادعایی بر ما دارد، و البته که دارد، پس منبع موعظۀ ما باید کاملاً کتاب مقدسمان را پوشش بدهد.

این به چه شکلی خواهد بود؟ در تهیه موعظه به این شکل خواهد بود که قسمتی از متن کلام خدا را برداشته و با دقت مطالعه کنیم تا «به درستی کلام حقیقت را به کار ببریم». بر منبر کلیسا، شبیه به تصویری خواهد بود که در نحمیا ۸ : ۸ می‌بینیم.« آنان از کتاب، یعنی از تورات خدا، می‌خواندند و آن را توضیح داده، مفهومش را بیان می‌کردند، تا مردم آنچه را که قرائت می‌شد، دریابند» خدا وعده داده و هدفش هم این است که این نوع موعظه را به کار ببرد تا یکی از اهداف بزرگش را به انجام برساند- جمع کردن و بنای قوم خودش.

به قام مایک بالمور

ترجمه کانون کتاب‌مقدس