چهار قدم در تامل و تفکر در کلام خدا
چگونه کلام خدا را بررسی کنیم؟
مطالعۀ کتابمقدس یکی از مهمترین روشهای رشد روحانی در زندگی یک ایماندار است. خدا از طریق کلامش با ما سخن میگوید، ما را هدایت میکند، ما را تسلی میبخشد، گناه را آشکار میسازد و ما را برای خدمت تجهیز مینماید. پولس رسول در دوم تیموتائوس ۳ آیات ۱۶-۱۷ مینویسد:
«تمامی کتابمقدّس از الهام خداست و برای تعلیم، تنبیه، اصلاح، و تربیت در عدالت مفید است، تا مرد خدا برای هر کار نیکو به کمال مجهّز گردد.»
در اینجا چهار قدم عملی برای بررسی و بهرهگیری عمیقتر از کلام خدا آورده شده است:
۱. انتخاب متن: قسمت کوتاهی از کلام خدا را انتخاب کنید
برای شروع، پیشنهاد میکنم که از کتابهایی همچون مزمور، انجیلها یا امثال سلیمان آغاز کنید. این متون سرشار از دعا، تعلیم، و حقیقتهای روحانی هستند. مثلاً میتوانید با مزمور ۲۳ آغاز کنید که دعای معروف داوود است:
«خداوند شبان من است، محتاج به هیچ چیز نخواهم بود.» (مزمور ۲۳ آیه ۱)
این آیه میتواند نقطه شروعی برای تعمق در شخصیت خدا بهعنوان شبان وفادار باشد. تلاش کنید که فقط یک بخش کوتاه را انتخاب کنید و آن را بهدقت بخوانید، تکرار کنید، و درباره آن تأمل نمایید. این تمرین را مانند نوشیدن آب، آهسته و با دقت انجام دهید، نه با عجله.
۲. حفظ کردن کلام: آن قسمت را از بر کنید
وقتی کلام را از بر میکنید، آن را با خود حمل میکنید. حفظ کردن به شما کمک میکند که در لحظات نیاز، بدون در دسترس بودن کتابمقدس، از کلام خدا بهرهمند شوید. داوود در مزمور ۱۱۹ آیه ۱۱ میگوید:
«کلام تو را در دل خود ذخیره کردم تا به تو گناه نورزم.»
همانطور که یهودیان از دیرباز سنت حفظ کردن تورات را داشتند، ما نیز دعوت داریم که کلام را در دل خود ذخیره کنیم. مثلاً اگر شما مزمور ۴۶ آیه ۱ را حفظ کنید، در لحظات ترس میتوانید به خود یادآور شوید:
«خدا پناه و قوت ماست، و در تنگیها، مددکاری است که فوراً یافت میشود.»
۳. دعا کردن: کلام را به صورت دعا به خدا عرضه کنید
کلام خدا فقط برای دانستن نیست، بلکه برای زیستن است. وقتی بخشی از کلام را مطالعه یا حفظ کردید، از آن برای دعا استفاده کنید. مثلاً اگر آیهای از محبت خدا را خواندهاید، آن را تبدیل به دعایی کنید که قلب شما را با سپاسگزاری پر کند:
«خدایا، تو گفتی که محبت جاودانی تو را بر من ثابت نگاه میداری (ارمیا ۳۱ آیه ۳). من تو را شکر میکنم که حتی وقتی من ناپایدارم، محبت تو پابرجاست.»
همچنین از خود بپرسید: «طبق این آیه، چه چیزی باید در زندگی من تغییر کند؟ چه گناهی باید ترک شود؟ چه اطاعتی باید آغاز گردد؟»
۴. موعظه کردن: آن کلام را به خود موعظه کن
برخی از مزمورهای داوود نشان میدهد که او نهتنها با خدا حرف میزد، بلکه با خود نیز گفتگو میکرد و دل خود را تشویق مینمود. در مزمور ۴۲ آیه ۱۱ میخوانیم:
«ای جان من، چرا پریشان شدهای و در من ناآرامی؟ امیدت را بر خدا بگذار، زیرا او را باز خواهم ستود، که نجاتدهندۀ من و خدای من است.»
در این آیه، داوود در موقعیت ترس و فشار، به جان خود موعظه میکند. این دعوتی است برای هر یک از ما که بهجای پیروی از احساسات ناپایدار، خود را با وعدههای خدا تقویت کنیم. وقتی افسرده یا مأیوس هستیم، کلام خدا را به دل خود موعظه کنیم.
