سوراندن یا دفن کردن؟

آیا فرقی بین سوزاندن جسد و دفن آن وجود دارد؟
در نهایت، خیر! اما من شخصاً هیچ‌گاه روش سوزاندن را به کسی توصیه نمی‌کنم. چندی پیش مهمانِ زن و شوهری سالخورده بودم. پدر خانواده نزدیک به نود سال سن داشت و همسرش نیز فاصلهٔ چندانی با نود سالگی نداشت. پسرِ این خانواده به من گفت که مرا به منزل والدینش دعوت کرده، چون می‌خواهد نظر مرا در مورد این پرسش بداند که آیا پس از مرگ، بهتر است جسد سوزانده شود یا دفن گردد. این موضوع برای این خانواده کاملاً واقعی و کاربردی بود، زیرا هم زن و هم شوهر به پایان عمر خود نزدیک بودند. پسر، به‌خاطر باورهای مسیحی‌اش، مایل بود که والدین خود را پس از مرگ دفن کند، ولی پدرش مخالف بود. او عقیده داشت که سوزاندن جسد، روشی ساده‌تر، کم‌هزینه‌تر، و سریع‌تر است و ضرورتی برای برگزاری مراسم خاکسپاری نمی‌دید.
پاسخ من چنین بود: «الگویی که به‌طور کلی در کتاب‌مقدس می‌بینیم این است که سوزاندن کودکان کاری بود که اقوام بت‌پرست انجام می‌دادند، در حالی که به خاک سپردنِ بدن، سمبولی است از ایمان به قیامت.»
من شخصاً مردم را تشویق می‌کنم که پس از مرگ، بدنشان دفن شود. دلیل من برای این کار، بیشتر جنبۀ نمادین دارد: کتاب‌مقدس تعلیم می‌دهد که بدن انسان در نظر خدا ارزشمند است. در کتاب‌مقدس می‌خوانیم که بدن‌های ما «مکان سکونت روح‌القدس» هستند، و نباید به آنها بی‌حرمتی کرد. بدن ما از مرگ خواهد برخاست. درست است که بدن خاکی ما پس از مرگ فاسد می‌شود و به خاک بازمی‌گردد، و اگر پس از صد سال به آن بازگردیم، اثری از آن باقی نمانده است—چه دفن شده باشد و چه سوزانده شده باشد. من این واقعیت‌ها را می‌پذیرم. اما موضوع اصلی، جنبۀ نمادینِ عمل دفن است: ما بدن عزیزی را که کامل است، در حالی که در تابوت آرامیده و با امید به قیامت به آن نگاه می‌کنیم و برای آخرین بار می‌بوسیم، به خاک می‌سپاریم. برای من، به‌هیچ‌وجه قابل تصور نیست که بدن عزیزانم را بسوزانم، حتی اگر این کار مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد! این کار برایم بسیار ترسناک است و با شأن و ارزشی که خدا برای بدن انسان قائل است در تضاد کامل قرار دارد. خدا بدن ما را آفریده است و در روز قیامت آن را از مرگ برخواهد خیزانید. افزون بر این، تداومی میان بدن فعلی ما و بدنِ دگرگون‌شده‌ای که در آسمان خواهیم داشت وجود دارد، و ما در آسمان یکدیگر را خواهیم شناخت. از این‌رو، نمی‌پندارم که شایسته باشد مسیحیان با سوزاندن بدن، به‌گونه‌ای نمادین این حقایق را انکار کنند. کتاب‌مقدس ایمانداران را «درگذشته» نمی‌نامد، بلکه می‌گوید آنان «خوابیده‌اند». ما پس از مرگ نابود نمی‌شویم (چنان‌که نماد سوزانده شدنِ بدن چنین القا می‌کند)، بلکه در خداوند می‌خوابیم، و روزی خداوند ما را با بدن‌هایی جلال‌یافته برخواهد خیزانید.
بنابراین، در پاسخ به این پرسش باید گفت که سوزانده شدن یا دفن بدن در نهایت تأثیری بر نجات و ابدیت ما ندارد، اما سوزاندن بدن روشی نیست که عهدجدید ما را به آن ترغیب کند.