دعا به کدامیک: پدر یا پسر یا روحالقدس

آیا مهم است که دعا خطاب به کدامیک از سه شخص تثلیث باشد؟
بله، مهم است که دعا خطاب به کدام شخص از تثلیث باشد، اما بهنظر من اگر کسی در این زمینه اشتباه کند، گناهی نکرده است که موجب هلاکت او شود.
اجازه دهید کمی دربارهٔ نقشها و کارکردهای سه شخص تثلیث توضیح دهم: در فصل شانزدهم انجیل یوحنا میخوانیم که روحالقدس به این جهان فرستاده میشود تا پسر را جلال دهد. روحالقدس با هدایت ما بهسوی پسر و روشن ساختن حقیقت نجات در او، پسر را جلال میدهد—و آن حقیقت این است که تنها از طریق پسر میتوان به خدای پدر دست یافت. پسر به این دنیا آمد تا در راه گناهان ما جان بدهد، تا از این راه، رابطهٔ شکستهٔ ما با خدا (که در اثر گناه پدید آمده بود) ترمیم شود.
از اینرو، الگویی که تقریباً در سراسر عهدجدید میبینیم این است که ایمانداران، به قدرتِ روحالقدس، در نامِ پسر، خطاب به پدر دعا میکنند. به همین دلیل، از ما خواسته شده است که «در روح دعا کنیم» (افسسیان ۶)، و «در نام عیسی» دعا کنیم—یعنی بر اساس آنچه عیسی انجام داده است: عدالت او، و خونی که در راه گناهان ما ریخته شد تا دسترسی ما به پدر را ممکن سازد. وقتی در پایان دعای خود میگوییم: «در نام عیسی دعا کردم»، منظورمان این است: از آنجا که عیسی برای من مرد و برخاست، چون او گناهانم را با خون خود پوشاند و عدالت خویش را به من نسبت داد، اکنون میتوانم بهواسطهٔ او به پدر دسترسی داشته باشم.
بنابراین، نظم طبیعیِ دعا به این شکل است: ما خطاب به پدر، بهواسطهٔ پسر، و به قدرتِ روحالقدس دعا میکنیم.
البته، گاهی نیز میتوان مستقیماً خطاب به روحالقدس دعا کرد—برای نمونه، بگوییم: «ای روحالقدس، فرود آ»؛ اما اگر دعای ما همیشه فقط خطاب به روحالقدس باشد، و همهٔ مناجاتها و درخواستهایمان را فقط نزد او ببریم، در آن صورت، الگویی را که عهدجدید برای ما ترسیم کرده است نادیده گرفتهایم.
پس پاسخ من این است که بهطور کلی، هنگام دعا باید از الگوی کتابمقدسی پیروی کرد: به قدرتِ روحالقدس، در نامِ پسر، خطاب به پدر دعا کنیم. البته، گاه میتوان خطاب به دیگر اشخاص تثلیث نیز دعا کرد و محبت و ارادت خود را به ایشان ابراز نمود. برای مثال، دعای «ماراناتا»—یعنی «ای خداوندْ عیسی، بیا!»—نهتنها دعای اشتباهی نیست، بلکه دعایی کتابمقدسی است. همچنین میتوان چنین دعا کرد: «ای روحالقدس، بر ما جاری شو! ما را پر ساز، و تعمیدی تازه عطا فرما!»
