اعتقادنامه وست مینستر، فصل بیست و دوم، سوگندهای شرعی و نذرها

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

فصل بیست و دوم

سوگندهای شرعی و نذرها

 

1. سوگندهای شرعی قسمتی از عبادت دینی است1 که به وسیله­ی آن در زمان مناسب شخصی که سوگند می­خورد خدا را به طور جدی به شهادت می­طلبد که بر آن چه می­گوید یا وعده می­دهد شاهد باشد و طبق درستی این سوگند بر او قضاوت کند2.

2. نام خدا یگانه نامی است که انسان باید به آن سوگند یاد کند و این نام باید با ترس و احترام بر زبان رانده شود3. به همین دلیل سوگند باطل و بدون فکر و سوگند به هر نام دیگری گناه است و باید مکروه شمرده شود4. چون در امور مهم سوگند خوردن در کلام خدا، هم در عهدعتیق و هم در عهدجدید تجویز شده است، پس در مواردی که از نظر مقامات رسمی لازم باشد می­توان از سوگند شرعی استفاده کرد5.

3. شخصی که سوگند یاد می­کند باید به اهمیت این عمل مهم به طور کامل واقف باشد و به همین دلیل نباید در مورد چیزی غیر از آن چه به حقیقت آن اطمینان کامل دارد قسم بخورد. هیچ کس نباید خود را به وسیله­ی سوگند به چیزی مقید سازد جز آن چه نیکو و عادلانه باشد و ایمان داشته باشد که درست است و آن چه که تصمیم گرفته است بتواند انجام دهد. اما سرپیچی از قسم خوردن در مورد امور عادلانه در وقتی که از طرف مقامات رسمی خواسته شده باشد گناه است6.

4. سوگند باید به مفهوم ساده و معمولی کلمات یاد شود بدون آن که در آن ابهام و فریب وجود داشته باشد7. سوگند نمی­تواند انسان را به انجام گناه مقید گرداند ولی زمانی که در مورد اموری که گناه­آلود نیستند یاد شود باید انجام گردد هر چند به ضرر خود شخص باشد8 و حتا زمانی که به نفع بدعتکاران و خدانشناسان سوگند یاد شود باید به آن وفا کرد9.

5. نذر کردن مثل قسم خوردن است که به وسیله­ی آن قولی داده می­شود و باید با همان دقت وفا شود و با صداقت عملی گردد10.

6. نذر باید فقط با خدا بسته شود نه هیچ کس دیگر11. برای این که مورد قبول باشد باید با رضایت و صمیمیت و احساس مسؤولیت برای تشکر از لطفی که انجام شده و یا برای دریافت آن چه احتیاج داریم انجام شود. نذر کردن باعث می­شود که تعهد جدی­تری در مورد وظایف ضروری و سایر امور بپذیریم و تا آن جا که می­توانیم تا زمان مناسب در عملی ساختن آن بکوشیم12.

7. هیچ کس نباید نذر کند که چیزی را که در کلام خدا ممنوع شده است به جا آورد یا عملی انجام دهد که بر خلاف وظایف مذکور در کلام خدا باشد یا انجام کاری را تعهد نماید که از طرف خدا  قدرت و تصمیمی برای عملی نمودن آن ندارد13. در این رابطه نذر برای رهبانیت و خودداری دائمی از ازدواج و زندگی در فقر  و اطاعت دائمی باعث کمال نمی­گردد بلکه در واقع جزء خرافات و دام­های گناه­آلود است که هیچ مسیحی نباید در آن­ها گرفتار شود14.

****

فصل بیست و دوم

 1

 تثنیه 10: 20  از یهُوَه خدای خود بترس، و او را عبادت نما و به او مُلصق شو و به نام او قسم بخور.

2

خروج 20: 7  «نام یهوه، خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که اسم او را به باطل بَرَد، بیگناه نخواهد شمرد.

لاویان 19: 12  و به نام من قسم دروغ مخورید، که نام خدای خود را بیحرمت نموده باشی، من یهوه هستم.

دوم قرنتیان 1: 23  لیکن من خدا را بر جان خود شاهد میخوانم که برای شفقت بر شما تا بحال به قرِنْتُس نیامدم،

دوم تواریخ 6: 22  «اگر کسی با همسایۀ خود گناه ورزد و قسم بر او عرضه شود که بخورد و او آمده، پیش مذبح تو در این خانه قسم خورد،

دوم تواریخ 6: 23  آنگاه از آسمان بشنو و عمل نموده، به جهت بندگانت داوری کن و شریران را جزا داده، طریق ایشان را بسر ایشان برسان، و عادلان را عادل شمرده، ایشان را به حسب عدالت ایشان جزا بده.

3

تثنیه 6: 13  از یهُوَه خدای خود بترس و او را عبادت نما و به نام او قسم بخور.

4

خروج 20: 7  «نام یهوه، خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که اسم او را به باطل بَرَد، بیگناه نخواهد شمرد.

ارمیا 5: 7  «چگونه تو را برای این بیامرزم که پسرانت مرا ترک کردند و به آنچه خدا نیست قسم خوردند و چون من ایشان را سیر نمودم مرتکب زنا شدند و در خانههای فاحشهها ازدحام نمودند.

انجیل متی 5: 34  لیکن من به شما میگویم،هرگز قسم مخورید، نه به آسمان زیرا که عرش خداست،

انجیل متی 5: 37  بلکه سخن شما بلی بلی و نی نی باشد زیرا که زیاده بر این از شریر است.

رساله یعقوب 5: 12  لکن اوّلِ همه ای برادرانِ من، قسم مخورید، نه به آسمان و نه به زمین و نه به هیچ سوگند دیگر، بلکه بلیِ شما بلی باشد و نیِ شما نی، مبادا در تحکّم بیفتید.

5

رساله به عبرانیان 6: 16  زیرا مردم به آنکه بزرگتر است، قسم میخورند و نهایت هر مخاصمة ایشان قسم است تا اثبات شود.

دوم قرنتیان 1: 23  لیکن من خدا را بر جان خود شاهد میخوانم که برای شفقت بر شما تا بحال به قرِنْتُس نیامدم،

اشعیا 65: 16  پس هرکه خویشتن را بروی زمین برکت دهد، خویشتن را به خدای حقّ برکت خواهد داد؛ و هرکه بروی زمین قسم خورد به خدای حقّ قسم خواهد خورد. زیرا که تنگیهای اوّلین فراموش شده و از نظر من پنهانگردیده است.

اول پادشاهان 8: 31  «اگر کسی به همسایۀ خود گناه ورزد و قسم بر او عرضه شود که بخورد و او آمده پیش مذبح تو در این خانه قسم خورد،

نحمیا 13: 25  بنابراین با ایشان مشاجره نموده، ایشان راملامت کردم و بعضی از ایشان را زدم و موی ایشان را کندم و ایشان را به خدا قَسَم داده، گفتم: «دختران خود را به پسران آنها مدهید و دختران آنها را به جهت پسران خود و به جهت خویشتن مگیرید.

عزرا 10: 5  آنگاه عَزْرا برخاسته، روسای کَهَنَه و لاویان و تمامی اسرائیل را قَسَم داد که برحسب این سخن عمل نمایند، پس قسم خوردند.

انجیل متی 26: 63  امّا عیسی خاموش ماند! تا آنکه رئیس کهنه روی به وی کرده، گفت، تو را به خدای حّی قسم میدهم ما را بگو که تو مسیح پسر خدا هستی یا نه؟

انجیل متی 26: 64  عیسی به وی گفت، تو گفتی! و نیز شما را میگویم بعد از این پسر انسان را خواهید دید که بر دست راست قوّت نشسته، بر ابرهای آسمان میآید!

6

خروج 20: 7  «نام یهوه، خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که اسم او را به باطل بَرَد، بیگناه نخواهد شمرد.

خروج 22: 7 -  11  7«اگر کسی پول یا اسباب نزد همسایۀ خود امانت گذارد، و از خانۀ آن شخص دزدیده شود،هر گاه دزد پیدا شود، دو چندان رد نماید.  8و اگر دزد گرفته نشود، آنگاه صاحب خانه را به حضور حکام بیاورند، تا حکم شود که آیا دست خود را بر اموال همسایۀ خویش دراز کردهاست یا نه.  9در هر خیانتی از گاو و الاغ و گوسفند و رخت و هر چیزِ گم شده، که کسی بر آن ادعا کند، امر هر دو به حضور خدا برده شود، و بر گناه هر کدام که خدا حکم کند، دو چندان به همسایۀ خود رد نماید.  10«اگر کسی الاغی یا گاوی یا گوسفندی یا جانوری دیگر به همسایۀ خود امانت دهد، و آن بمیرد یا پایش شکسته شود یا دزدیده شود، و شاهدی نباشد،  11قسم خداوند در میان هر دو نهاده شود، که دست خود را به مال همسایۀ خویش دراز نکرده است. پس مالکش قبول بکند و او عوض ندهد.

ارمیا 4: 2  و به راستی و انصاف و عدالت به حیات یهوه قسم خواهی خورد و امّتها خویشتن را به او مبارک خواهند خواند و به وی فخر خواهند کرد.»
پپیدایش 24: 2 -  9  2و ابراهیم به خادم خود که بزرگ خانۀ وی و بر تمام مایملک او مختار بود، گفت: «اکنون دست خود را زیر ران من بگذار.  3و به یهوه، خدای آسمان و خدای زمین، تو را قسم میدهم، که زنی برای پسرم از دختران کنعانیان که در میان ایشان ساکنم نگیری،  4بلکه به ولایت من و به مولدم بروی، و از آنجا زنی برای پسرم اسحاق بگیری.»  5خادم به وی گفت: «شاید آن زن راضی نباشد که با من بدین زمین بیاید؟ آیا پسرت را بدان زمینی که از آن بیرون آمدی، بازبرم؟»  6ابراهیم وی را گفت: «زنهار، پسر مرا بدانجا باز مبری.  7یهوه، خدای آسمان که مرا از خانۀ پدرم و از زمین مولَد من بیرون آورد و به من تکلم کرد و قسم خورده، گفت: "که این زمین را به ذریت تو خواهم داد." او فرشتۀ خود را پیش روی تو خواهد فرستاد، تا زنی برای پسرم از آنجا بگیری.  8اما اگر آن زن از آمدن با تو رضا ندهد، از این قسم من بری خواهی بود، لیکن زنهار پسر مرا بدانجا باز نبری.»  9پس خادم دست خود را زیر ران آقای خود ابراهیم نهاد، و در این امر برای او قسم خورد.

اعداد 5: 19  و کاهن به زن قسم داده، به وی بگوید: اگر کسی با تو همبستر نشده، و اگر بسوی نجاست به کسی غیر از شوهر خود برنگشتهای، پس از این آب تلخ لعنت مبرا شوی.
اعداد 5: 21  آنگاه کاهن زن را قسم لعنت بدهد و کاهن به زن بگوید: خداوند تو را در میان قومت مورد لعنت و قسم بسازد به اینکه خداوند ران تو را ساقط و شکم تو را مُنْتَفَخ گرداند.

نحمیا 5: 12  پس جواب دادند که «ردّ خواهیم کرد و از ایشان مطالبه نخواهیم نمود و چنانکه تو فرمودی به عمل خواهیم آورد.» آنگاه کاهنان را خوانده، به ایشان قَسَم دادم که بروفق این کلام رفتار نمایند.

7

ارمیا 4: 2  و به راستی و انصاف و عدالت به حیات یهوه قسم خواهی خورد و امّتها خویشتن را به او مبارک خواهند خواند و به وی فخر خواهند کرد.»

مزامیر 24: 4  او که پاک دست و صافدل باشد، که جان خود را به بطالت ندهد و قسم دروغ نخورد.

خروج 20: 7  «نام یهوه، خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که اسم او را به باطل بَرَد، بیگناه نخواهد شمرد.

8

اول سموئیل 25: 22  خدا به دشمنان داود چنین بلکه زیاده از این عمل نماید اگر از همۀ متعلقان او تا طلوع صبح ذکوری واگذارم.»

اول سموئیل 25: 32 -  34  32داود به اَبِیجایل گفت: «یهُوَه، خدای اسرائیل، متبارک باد که تو را امروز به استقبال من فرستاد.  33و حکمت تو مبارک و تو نیز مبارک باشی که امروز مرا از ریختن خون و از کشیدن انتقام خویش به دست خود منع نمودی.  34و لیکن به حیات یهُوَه، خدای اسرائیل، که مرا از رسانیدن اذیت به تو منع نمود، اگر تعجیل ننموده، به استقبال من نمی آمدی، البته تا طلوع صبح برای نابال ذکوری باقی نمی ماند.»

مزامیر 15: 4  که در نظر خود حقیر و خوار است و آنانی را که از خداوند میترسند مکرم میدارد؛ و قسم به ضرر خود میخورد و تغییر نمیدهد.

9

حزقیال 17: 16 -  19  16خداوند یهوه میگوید: «به حیات خودم قَسَم که البتّه در مکان آن پادشاه که او را به پادشاهی نصب کرد و او قَسَم وی را خوار شمرده، عهد او را شکست یعنی نزد وی در میان بابل خواهد مرد.  17و چون سنگرها بر پا سازند و برجها بنا نمایند تا جانهای بسیاری را منقطع سازند، آنگاه فرعون با لشکر عظیم و گروه کثیر او را در جنگ اعانت نخواهد کرد.  18چونکه قَسم را خوار شمرده، عهد را شکست و بعد از آنکه دست خود را داده بود، همهاین کارها را بعمل آورد، پس رهایی نخواهی یافت.»  19بنابراین خداوند یهوه چنین میگوید: «به حیات خودمقسم که سوگند مرا که او خوار شمرده و عهد مرا که شکسته است البتّه آنها را بر سر او وارد خواهم آورد.

یوشع 9: 18  و بنیاسرائیل ایشان را نکشتند زیرا روسای جماعت برای ایشان به یهُوَه، خدای اسرائیل، قسم خورده بودند، و تمامی جماعت بر روسا همهمه کردند.
یوشع 9: 19  و جمیع روسا به تمامی جماعت گفتند که برای ایشان به یهوه، خدای اسرائیل، قسم خوردیم پس الان نمیتوانیم به ایشان ضرر برسانیم.

دوم سموئیل 21: 1  و در ایام داود، سه سال علیالاتّصال قحطی شد، و داود به حضور خداوند سوال کرد و خداوند گفت: «به سبب شاول و خاندان خون ریز او شده است زیرا که جِبْعُونیانرا کشت

 10

اشعیا 19: 21  و خداوند بر مصریان معروف خواهد شد و در آن روز مصریان خداوند راخواهند شناخت و با ذبایح و هدایا او را عبادت خواهند کرد و برای خداوند نذر کرده، آن را وفا خواهند نمود.

جامعه 5: 4 -  6  4چون برای خدا نذر نمایی در وفای آن تأخیر منما زیرا که او از احمقان خشنود نیست؛ پس به آنچه نذر کردی وفا نما.  5بهتر است که نذر ننمایی از اینکه نذر نموده، وفا نکنی.  6مگذار که دهانت جسد تو را خطاکار سازد؛ و در حضور فرشته مگو که این سهواً شده است. چرا خدا به سبب قول تو غضبناک شده، عمل دستهایت را باطل سازد؟

مزامیر 61: 8  پس نام تو را تا به ابد خواهم سرایید تا هر روز نذرهای خود را وفا کنم.
مزامیر 66: 13  قربانیهای سوختنی به خانة تو خواهم آورد. نذرهای خود را به تو وفا خواهم نمود،

مزامیر 66: 14  که لبهای خود را بر آنها گشودم و در زمان تنگیِ خود آنها را به زبان خود آوردم.

تثنیه 23: 21  چون نذری برای یهُوَه خدایت میکنی در وفای آن تأخیر منما، زیرا که یهُوَه خدایت البته آن را از تو مطالبه خواهد نمود، و برای تو گناه خواهد بود.

تثنیه 23: 23  آنچه را که از دهانت بیرون آید، هوشیار باش که بجا آوری، موافق آنچه برای یهُوَه خدایت از ارادۀ خود نذر کردهای و به زبان خود گفتهای.

11

مزامیر 76: 11  نذر کنید و وفا نمایید برای یهوه خدای خود. همه که گرداگرد او هستند، هدیه بگذرانند نزد او که مَهیب است.

ارمیا 44: 25  یهوه صبایوت خدای اسرائیل چنین میگوید: شما و زنان شما هم با دهان خود تکلّم مینمایید و هم با دستهای خود بجا میآورید و میگویید نذرهایی را که کردیم البته وفا خواهیم نمود و بخور برای ملکه آسمان خواهیم سوزانید و هدایای ریختنی برای او خواهیم ریخت. پس نذرهای خود را استوار خواهید کرد و نذرهای خود را وفا خواهید نمود.

ارمیا 44: 26  بنابراین ای تمامی یهودا که در زمین مصر ساکن هستید، کلام خداوند را بشنوید. اینک خداوند میگوید: من به اسم عظیم خود قسم خوردم که اسم من بار دیگر به دهان هیچکدام از یهود در تمامی زمین مصر آورده نخواهد شد و نخواهند گفت: به حیات خداوند یهوه قسم.

12

تثنیه 23: 21  چون نذری برای یهُوَه خدایت میکنی در وفای آن تأخیر منما، زیرا که یهُوَه خدایت البته آن را از تو مطالبه خواهد نمود، و برای تو گناه خواهد بود.

تثنیه 23: 23  آنچه را که از دهانت بیرون آید، هوشیار باش که بجا آوری، موافق آنچه برای یهُوَه خدایت از ارادۀ خود نذر کردهای و به زبان خود گفتهای.

مزامیر 50: 14  برای خدا قربانی تشکر را بگذران، و نذرهای خویش را به حضرت اعلی وفا نما.

مزامیر 66: 13  قربانیهای سوختنی به خانة تو خواهم آورد. نذرهای خود را به تو وفا خواهم نمود،

مزامیر 66: 14  که لبهای خود را بر آنها گشودم و در زمان تنگیِ خود آنها را به زبان خود آوردم.

مزامیر 132: 2 -  5  2چگونه برای خداوند قسم خورد و برای قادر مطلق یعقوب نذر نمود  3که به خیمة خانة خود هرگز داخل نخواهم شد، و بر بستر تختخواب خود برنخواهم آمد،  4خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پینکی به مژگان خویش،  5تا مکانی برای خداوند پیدا کنم و مسکنی برای قادر مطلق یعقوب.

پیدایش 28: 20 -  22  20و یعقوب نذر کرده، گفت: «اگر خدا با من باشد، و مرا در این راه که میروم محافظت کند، و مرا نان دهد تا بخورم، و رخت تا بپوشم،  21تا به خانۀ پدر خود به سلامتی برگردم، هرآینه یهوه، خدای من خواهد بود.  22و این سنگی را که چون ستون برپا کردم، بیتالله شود، و آنچه به من بدهی، ده یک آن را به تو خواهم داد.»

اول سموئیل 1: 11  و نذر کرده، گفت: «ای یهُوَه صبایوت اگر فی الواقع به مصیبت کنیز خود نظر کرده، مرا بیاد آوری و کنیزک خود را فراموش نکرده، اولاد ذکوری به کنیز خود عطا فرمایی، او را تمامی ایام عُمْرش به خداوند خواهم داد، و اُسْتُرَه بر سرش نخواهد آمد.»

13

اعمال رسولان 23: 12  و چون روز شد، یهودیان با یکدیگر عهد بسته، بر خویشتن لعن کردند که تا پولُس را نکُشند، نخورند و ننوشند.

اعمال رسولان 23: 14  اینها نزد روسای کَهَنَه و مشایخ رفته، گفتند، بر خویشتن لعنت سخت کردیم که تا پولُس را نکُشیم چیزی نچشیم.

انجیل مرقس 6: 26  پادشاه به شدّت محزون گشت، لیکن بجهت پاس قسم و خاطر اهل مجلس نخواست او را محروم نماید.

اعداد 30: 5  اما اگر پدرش در روزی که شنید او را منع کرد، آنگاه هیچ کدام از نذرهایش و از تکالیفش که خود را به آن الزام نموده باشد، استوار نخواهد بود و از این جهت که پدرش او را منع نموده است، خداوند او را خواهد آمرزید.

اعداد 30: 8  لیکن اگر شوهرش در روزی که آن را شنید، او را منع نماید، و نذری را که بر او است یا سخنی را که از لبهایش جسته، و خویشتن را به آن الزام نموده باشد، باطل سازد، پس خداوند او را خواهد آمرزید.

اعداد 30: 12  و اما اگر شوهرش در روزی که بشنود، آنها را باطل سازد، پس هر چه از لبهایش درآمده باشد دربارۀ نذرهایش یا تکالیف خود، استوار نخواهد ماند. و چونکه شوهرش آن را باطل نموده است، خداوند او را خواهد آمرزید.

اعداد 30: 13  هر نذری و هر قسم الزامی را برای ذلیل ساختن جان خود، شوهرش آن را استوار نماید، و شوهرش آن را باطل سازد.

14

انجیل متی 9: 11  و فریسیان چون دیدند، به شاگردان او گفتند، چرا استاد شما با باجگیران و گناهکاران غذا میخورد؟

انجیل متی 9: 12  عیسی چون شنید، گفت، نه تندرستان، بلکه مریضان احتیاج به طبیب دارند.

اول قرنتیان 7: 2  لکن بهسبب زنا، هر مرد زوجة خود را بدارد و هر زن شوهر خود را بدارد.

اول قرنتیان 7: 9  لکن اگر پرهیز ندارند، نکاح بکنند زیرا که نکاح از آتشِ هوس بهتر است.

اول قرنتیان 7: 23  به قیمتی خریده شدید، غلام انسان نشوید.

افسسیان 4: 28  دزد دیگر دزدی نکند، بلکه به دستهای خود کار نیکو کرده، زحمت بکشد تا بتواند نیازمندی را چیزی دهد.

رساله اول پطرس 4: 2  تا آنکه بعد از آن مابقی عمر را در جسم نه بحسب شهوات انسانی، بلکه موافق ارادة خدا بسر بَرَد.

اول تسالونیکیان 4: 11  و حریص باشید در اینکه آرام شوید و به کارهای خود مشغول شده، به دستهای خویش کسب نمایید، چنانکه شما را حکم کردیم،

اول تسالونیکیان 4: 12  تا نزد آنانی که خارجاند بطور شایسته رفتار کنید و به هیچ چیز محتاج نباشید.