اعتقادنامه وست مینستر، فصل نوزدهم، شریعت خدا

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

فصل نوزدهم

شریعت خدا

 

1. خدا به آدم شریعتی عطا فرمود که عهد اعمال نام دارد. خدا از آدم و فرزندان او خواست که این شریعت را خود به طور کامل و دائم با تمام جزئیات آن اجرا کنند. خدا فرمود که اجرا­کنندگان این شریعت حیات خواهند داشت و نقض­کنندگان آن دچار هلاکت خواهند گردید. خدا به انسان قدرت و توانایی عطا فرمود که این شریعت را حفظ نماید1.

2. این شریعت بعد از سقوط آدم باز هم به عنوان دستورالعمل کامل برای اجرای عدالت باقی ماند. به همین منظور توسط خدا در کوه سینا به صورت ده حکم که بر دو لوح نوشته شده بود عطا گردید2. در چهار حکم اول وظیفه­ی ما نسبت به خدا و در شش حکم بعدی وظیفه­ی ما نسبت به انسان آمده است3.

3. علاوه بر این شریعت، که به طور معمول شریعت اخلاقی نامیده می­شود، خدا را پسند آمد که به بنی­اسراییل که جامعه­ی ایمانداران قبل از مسیح بودند بعضی قوانین تشریفاتی شامل آیین­های نشانه­ای عطا فرماید که بعضی از آن­ها مربوط به عبادت و اشاره به مسیح و لطف الهی او و اعمال و زحمات و نتایج ایمان به او می­باشد4. سایر احکام شامل دستورات مختلف اخلاقی است5. تمام این احکام تشریفاتی به وسیله­ی عهدجدید منسوخ گردیده است6.

4. چون بنی­اسرائیل به عنوان یک قوم، یک واحد سیاسی محسوب می­گردید خدا به آن­ها احکام مختلف قضائی هم عطا فرمود. زمان اجرای این احکام با انقراض دولت اسرائیل منقضی گردید و اکنون، غیر از مواردی که در قوانین کشورها مذکور می­باشد، ایمانداران ملزم به اجرای آن­ها نیستند7.

5. با این حال شریعت اخلاقی به طور دائم توسط تمام مردم، اعم از نجات یافتگان یا سایرین، لازم به اجرا است و این نه فقط به علت مفاد این شریعت اخلاقی است بلکه به سبب عطاکننده­ی آن یعنی خدای خالق می­باشد8. مسیح در انجیل لازم بودن انجام شریعت اخلاقی را به هیچ وجه رد نمی­کند بلکه تأیید می­فرماید9.

6. با وجودی که ایمانداران حقیقی به وسیله­ی شریعت اعمال، عادل یا محکوم نمی­شوند10 با این حال این شریعت برای آن­ها و سایرین فواید زیادی دارد زیرا به عنوان دستورالعمل زندگی، اراده­ی خدا را به آن­ها می­فهماند و نشان می­دهد که باید اراده­ی او را به جا آورند11. هم­چنین فساد گناه­آلود ذات و قلب و زندگی مردم را آشکار می­سازد12 تا آن­ها بتوانند خودشان را مطابق آن شریعت تفتیش نمایند و به گناهکار بودن خود بیشتر پی ببرند و به علت گناهان خود فروتن شوند و از گناه بیشتر نفرت نمایند13. به این طریق بیشتر متوجه می­شوند که به مسیح احتیاج دارند و باید او را کامل اطاعت نمایند14. هشدارهای موجود در شریعت علیه گناه15 باعث می­شود که ایمانداران از پیروی امیال گناه­آلود گذشته­ی خود دوری نمایند و مجازات­های مذکور در شریعت دربارهی نافرمانی از آن، آن­ها را متوجه می­سازد که این نافرمانی چه نتایج وخیمی دارد و در این جهان چه تنبیه­هایی در انتظار آن­هاست هر چند آن­ها از لعنت­های مذکور در شریعت آزاد شده­اند16. هم­چنین وعده­های موجود در شریعت نشان می­دهد که خدا از اطاعت خشنود می­شود و اطاعت­کنندگان از برکات زیادی بهره­مند خواهند شد17 هر چند این برکات حق آن­ها در تحت عهد اعمال نمی­باشد18. وجود این حقیقت که شریعت انجام اعمال نیکو را تشویق و انجام اعمال بد را منع می­کند به این معنی نیست که شخصی که اعمال نیکو انجام می­دهد و از انجام کارهای بد خودداری می­کند در تحت شریعت قرار دارد نه تحت فیض19.

7. هیچ یک از فواید شریعت که در بالا ذکر شد با فیض انجیل تضاد ندارد بلکه در این مورد هماهنگی جالبی دیده می­شود20 زیرا روح مسیح اراده­ی انسان را تحت تسلط قرار می­دهد و او را قادر می­سازد که داوطلبانه و با شادی اراده­ی خدا را، که در شریعت الهی ظاهر شده و اجرای آن بر ما واجب گردیده است، انجام دهد21.

*****

 

فصل نوزدهم

1

پیدایش 1: 26  و خدا گفت: «آدم را بصورت ما و موافق شبیه ما بسازیم تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان و بهایم و بر تمامی زمین و همۀ حشراتی که بر زمین میخزند، حکومت نماید.»

پیدایش 1: 27  پس خدا آدم را بصورت خود آفرید. او را بصورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید.

پیدایش 2: 17  اما از درخت معرفت نیک و بد زنهار نخوری، زیرا روزی که از آن خوردی، هرآینه خواهی مرد.»

رومیان 2: 14  زیرا هرگاه امّتهایی که شریعت ندارند کارهای شریعت را به طبیعت بجا آرند، اینان هرچند شریعت ندارند، برای خود شریعت هستند،

رومیان 2: 15  چونکه از ایشان ظاهر میشود که عمل شریعت بر دل ایشان مکتوب است و ضمیر ایشان نیز گواهی میدهد و افکار ایشان با یکدیگر یا مَذِمَّت میکنند یا عذر میآورند،

رومیان 5: 12  لهذا همچنان که بوساطت یک آدم گناه داخل جهان گردید و به گناه موت؛ و به اینگونه موت بر همة مردم طاری گشت، از آنجا که همه گناه کردند.

رومیان 5: 19  زیرا به همین قسمی که از نافرمانی یک شخص بسیاری گناهکار شدند، همچنین نیز به اطاعت یک شخص بسیاری عادل خواهند گردید.

رومیان 10: 5  زیرا موسی عدالت شریعت را بیان میکند که هر که به این عمل کند، در این خواهد زیست.

غلاطیان 3: 10  زیرا جمیع آنانی که از اعمال شریعت هستند، زیر لعنت میباشند زیرا مکتوب است، مَلعون است هر که ثابت نماند در تمام نوشتههای کتاب شریعت تا آنها را بهجا آرد.

غلاطیان 3: 12  امّا شریعت از ایمان نیست بلکه آنکه به آنها عمل میکند، در آنها زیست خواهد نمود.

جامعه 7: 29  همانا این را فقط دریافتم که خدا آدمی را راست آفرید، اما ایشان مخترعات بسیارطلبیدند.

ایوب 28: 28  و به انسان گفت: اینک ترس خداوند حکمت است، و از بدی اجتناب نمودن، فطانت میباشد.»

افسسیان 4: 24  و انسانیّت تازه را که به صورت خدا در عدالت و قدّوسیّت حقیقی آفریده شده است بپوشید.

2

رساله یعقوب 1: 25  لکن کسی که بر شریعتِ کاملِ آزادی چشم دوخت، و در آن ثابت ماند، او چون شنوندة فراموشکار نمیباشد، بلکه کنندة عمل، پس او در عمل خود مبارک خواهد بود.

رساله یعقوب 2: 8  امّا اگر آن شریعت ملوکانه را برحسب کتاب بجا آورید، [یعنی]، همسایة خود را مثل نفس خود محبّت نما، نیکو میکنید.

رساله یعقوب 2: 10  زیرا هرکه تمام شریعت را نگاه دارد و در یک جزو بلغزد، ملزم همه میباشد.

رساله یعقوب 2: 11  زیرا او که گفت، زنا مکن، نیز گفت، قتل مکن. پس هرچند زنا نکنی، اگر قتل کردی، از شریعت تجاوز نمودی.

رساله یعقوب 2: 12  همچنین سخن گویید و عمل نمایید، مانند کسانی که بر ایشان داوری به شریعت آزادی خواهد شد.

رومیان 3: 19  الآن آگاه هستیم که آنچه شریعت میگوید، به اهل شریعت خطاب میکند تا هر دهانی بسته شود و تمام عالم زیر قصاص خدا آیند.

رومیان 13: 8  مدیون احدی به چیزی مشوید جز به محبّت نمودن با یکدیگر، زیرا کسی که دیگری را محبّت نماید، شریعت را بجا آورده باشد.

رومیان 13: 9  زیرا که زنا مکن، قتل مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده، طمع مورز و هر حکمی دیگر که هست، همه شامل است در این کلام که همسایة خود را چون خود محبّت نما.

تثنیه 5: 32  پس توجه نمایید تا آنچه یهُوَه، خدای شما، به شما امر فرموده است، به عمل آورید، و به راست و چپ انحراف منمایید.

تثنیه 10: 4  و بر آن دو لوح موافق کتابت اولین، آن ده کلمه را که خداوند در کوه از میان آتش، در روز اجتماع به شما گفته بود نوشت، و خداوند آنها را به من داد.

خروج 34: 1  و خداوند به موسی گفت: «دو لوحسنگی مثل اولین برای خود بتراش، و سخنانی را که بر لوحهای اول بود و شکستی، بر این لوحها خواهم نوشت.

3

انجیل متی 22: 37 -  40  37عیسی وی را گفت، اینکه خداوند خدای خود را به همة دل و تمامی نفس و تمامی فکر خود محبّت نما.  38این است حکم اوّل و اعظم.  39و دوّم مثل آن است، یعنی همسایة خود را مثل خود محبّت نما.  40بدین دو حکم، تمام تورات و صُحُف انبیا متعلّق است.

خروج 20: 3 -  18  3تو را خدایان دیگر غیر از من نباشد.  4«صورتی تراشیده و هیچ تمثالی از آنچه بالا در آسمان است، و از آنچه پایین در زمین است، و از آنچه در آب زیر زمین است، برای خود مساز.  5نزد آنها سجده مکن، و آنها را عبادت منما، زیرا من که یهوه، خدای تو میباشم، خدای غیور هستم، که انتقام گناه پدران را از پسران تا پشت سوم و چهارم از آنانی که مرا دشمن دارند میگیرم.  6و تا هزار پشت بر آنانی که مرا دوست دارند و احکام مرا نگاه دارند، رحمت میکنم.  7«نام یهوه، خدای خود را به باطل مبر، زیرا خداوند کسی را که اسم او را به باطل بَرَد، بیگناه نخواهد شمرد.  8«روز سَبَّت را یاد کن تا آن را تقدیس نمایی.  9شش روز مشغول باش و همۀ کارهای خود را بجا آور.  10اما روز هفتمین، سَبَّتِ یهوه، خدای توست. در آن هیچ کار مکن، تو و پسرت و دخترت و غلامت و کنیزت و بهیمهات و مهمان تو که درون دروازههای تو باشد.  11زیرا که در شش روز، خداوند آسمان و زمین و دریا و آنچه را که در آنهاست بساخت، و در روز هفتم آرام فرمود. از این سبب خداوند روز هفتم را مبارک خوانده، آن را تقدیس نمود.  12پدر و مادر خود را احترام نما، تا روزهایتو در زمینی که یهوه خدایت به تو میبخشد، دراز شود.  13«قتل مکن.  14«زنا مکن.  15«دزدی مکن.  16«بر همسایۀ خود شهادت دروغ مده.  17«به خانۀ همسایۀ خود طمع مورز، و به زن همسایهات و غلامش و کنیزش و گاوش و الاغش و به هیچ چیزی که از آن همسایۀ تو باشد، طمع مکن.»  18و جمیع قوم رعدها و زبانههای آتش و صدای کَرِنّا و کوه را که پر از دود بود دیدند، و چون قوم این را بدیدند لرزیدند، و از دور بایستادند.

4

رساله به عبرانیان 9: 1 -  28  1خلاصه آن عهد اوّل را نیز فرایض خدمت و قدس دنیوی بود.  2زیرا خیمة اوّل نصب شد که در آن بود چراغدان و میز و نانِ تَقْدِمِه، و آن به قدس مسمّی گردید.  3و در پشت پردة دوّم بود آن خیمهای که به قدسالاقداس مسمّی است،  4که در آن بود مَجمَرة زرّین و تابوت شهادت که همة اطرافش به طلا آراسته بود؛ و در آن بود حُقّة طلا که پر از منّ بود و عصای هارون که شکوفه آورده بود و دو لوح عهد.  5و بر زَبَرِ آن کروبیان جلال که بر تخت رحمت سایهگستر میبودند و الآن جای تفصیل آنها نیست.  6پس چون این چیزها بدینطور آراسته شد، کَهَنَه بجهت ادای لوازم خدمت، پیوسته به خیمة اوّل در میآیند.  7لکن در دوّم سالی یک مرتبه رئیس کَهَنَه تنها داخل میشود؛ و آن هم نه بدون خونی که برای خود و برای جهالات قوم میگذراند.  8که به این همه روحالقدس اشاره مینماید بر اینکه مادامی که خیمة اوّل برپاست، راه مکان اقدس ظاهر نمیشود.  9و این مَثَلی است برای زمان حاضر که بحسب آن هدایا و قربانیها را میگذرانند که قوّت ندارد که عبادتکننده را از جهت ضمیر کامل گرداند،  10چونکه اینها با چیزهای خوردنی و آشامیدنی و طهارات مختلفه، فقط فرایض جسدی است که تا زمان اصلاح مقرّر شده است. مسیح کاهن و فدیة ابدی  11لیکن مسیح چون ظاهر شد تا رئیس کَهَنَة نعمتهای آینده باشد، به خیمة بزرگتر و کاملتر و ناساختهشده به دست، یعنی که از این خلقت نیست،  12و نه به خون بزها و گوسالهها، بلکه به خون خود، یک مرتبه فقط به مکان اقدس داخل شد و فدیة ابدی را یافت.  13زیرا هر گاه خون بزها و گاوان و خاکستر گوساله چون بر آلودگان پاشیده میشود، تا به طهارت جسمی مقدّس میسازد،  14پس آیا چند مرتبه زیاده، خون مسیح که به روح ازلی خویشتن را بیعیب به خدا گذرانید، ضمیر شما را از اعمال مرده طاهر نخواهد ساخت، تا خدای زنده را خدمت نمایید؟  15و از این جهت او متوسط عهد تازهای است تا چون موت برای کفّارة تقصیرات عهد اوّل بوقوع آمد، خواندهشدگان وعدة میراث ابدی را بیابند.  16زیرا در هر جایی که وصیّتی است، لابدّ است که موتِ وصیّتکننده را تصوّر کنند،  17زیرا که وصیّت بعد از موت ثابت میشود؛ زیرا مادامی که وصیّتکننده زنده است، استحکامی ندارد.  18و از اینرو، آن اوّل نیز بدون خون برقرار نشد.  19زیرا که چون موسی تمامی احکام را بحسب شریعت به سمع قوم رسانید، خون گوسالهها و بزها را با آب و پشم قرمز و زوفا گرفته، آن را بر خود کتاب و تمامی قوم پاشید؛  20و گفت، این است خون آن عهدی که خدا با شما قرار داد.  21و همچنین خیمه و جمیع آلاتخدمت را نیز به خون بیالود.  22و بحسب شریعت، تقریباً همهچیز به خون طاهر میشود و بدون ریختن خون، آمرزش نیست.  23پس لازم بود که مَثَلهای چیزهای سماوی به اینها طاهر شود، لکن خودِ سماویّات به قربانیهای نیکوتر از اینها.  24زیرا مسیح به قدس ساخته شده به دست داخل نشد که مثال مکان حقیقی است؛ بلکه به خود آسمان تا آنکه الآن در حضور خدا بجهت ما ظاهر شود.  25و نه آنکه جان خود را بارها قربانی کند، مانند آن رئیس کَهَنَه که هر سال با خون دیگری به مکان اقدس داخل میشود؛  26زیرا در این صورت میبایست که او از بنیاد عالم بارها زحمت کشیده باشد. لکن الآن یک مرتبه در اواخر عالم ظاهر شد تا به قربانی خود، گناه را محو سازد.  27و چنانکه مردم را یک بار مردن و بعد از آن جزا یافتن مقرّر است،  28همچنین مسیح نیز چون یک بار قربانی شد تا گناهان بسیاری را رفع نماید، بار دیگر بدون گناه، برای کسانی که منتظر او میباشند، ظاهر خواهد شد بجهت نجات.

رساله به عبرانیان 10: 1  زیرا که چون شریعت را سایة نعمتهای آینده است، نه نَفْسِ صورتِ آن چیزها، آن هرگز نمیتواند هر سال به همان قربانیهایی که پیوسته میگذرانند، تقرّبجویندگان را کامل گرداند.
غلاطیان 4: 1 -  3  1ولی میگویم مادامی که وارثْ صغیر است، از غلام هیچ فرق ندارد، هرچند مالک همه باشد.  2بلکه زیردست ناظران و وکلا میباشد تا روزی که پدرش تعیین کرده باشد.  3همچنین ما نیز چون صغیر میبودیم، زیر اصول دنیوی غلام میبودیم.

کولسیان 2: 17  زیرا که اینها سایه چیزهای آینده است، لیکن بدن از آنِ مسیح است.

5

اول قرنتیان 5: 7  پس خود را از خمیرمایه کهنه پاک سازید تا فطیر تازه باشید، چنانکه بیخمیرمایه هستید زیرا که فِصَح ما مسیح در راه ما ذبح شده است.

دوم قرنتیان 6: 17  پس خداوند میگوید، از میان ایشان بیرون آیید و جدا شوید و چیز ناپاک را لمس مکنید تا من شما را مقبول بدارم،

رساله یهودا 1: 23  و بعضی را از آتش بیرون کشیده، برهانید و بر بعضی با خوف رحمت کنید و از لباس جسمآلود نفرت نمایید.

خروج 12: 14  و آن روز، شما را برای یادگاری خواهد بود، و در آن، عیدی برای خداوند نگاه دارید، و آن را به قانون ابدی، نسلاً بعد نسل عید نگاه دارید.

لاویان 5: 1 -  6  1«و اگر کسی گناه ورزد و آواز قسم را بشنود و او شاهد باشد خواه دیده و خواه دانسته، اگر اطلاع ندهد گناهْ او را متحمل خواهد بود.  2یا کسی که هر چیز نجس را لمس کند، خواه لاشِ وحشِ نجس، خواه لاشِ بهیمۀ نجس، خواه لاشِ حشرات نجس، و از او مخفی باشد، پس نجس و مجرم میباشد.  3یا اگر نجاست آدمی را لمس کند، از هر نجاست او که به آن نجس میشود، و از وی مخفی باشد، چون معلوم شد آنگاه مجرم خواهد بود.  4و اگر کسی غفلتاً به لبهای خود قسم خورَد برای کردن کار بد یا کار نیک، یعنی در هر چیزی که آدمی غفلتاً قسم خورَد، و از او مخفی باشد، چون بر او معلوم شود آنگاه در هر کدام که باشد مجرم خواهد بود.  5و چون در هر کدام از اینها مجرم شد، آنگاه به آن چیزی که در آن گناه کرده است اعتراف بنماید  6و قربانی جرم خود را برای گناهی که کرده است نزد خداوند بیاورد، یعنی مادهای از گله برهای یا بزی بجهت قربانی گناه، و کاهن برای وی گناهش را کفاره خواهد کرد.

لاویان 6: 1 -  7  1و خداوند موسی را خطاب کرده، گفت:  2«اگر کسی گناه کند، و خیانت به خداوند ورزد، و به همسایه خود دروغ گوید، دربارۀ امانت یا رهن یا چیز دزدیده شده، یا مال همسایه خود را غصب نماید،  3یا چیز گمشده را یافته، درباره آن دروغ گوید، و قسم دروغ بخورد، در هر کدام از کارهایی که شخصی در آنها گناه کند.  4پس چون گناه ورزیده، مجرم شود، آنچه را که دزدیده یا آنچه را غصب نموده یا آنچه نزد او به امانت سپرده شده یا آن چیز گم شده را که یافته است، رد بنماید.  5یا هر آنچه را که درباره آن قسم دروغ خورده، هم اصل مال را رد بنماید، و هم پنج یک آن را برآن اضافه کرده، آن را به مالکش بدهد، در روزی که جرم او ثابت شدهباشد.  6و قربانی جرم خود را نزد خداوند بیاورد، یعنی قوچ بیعیب از گله موافق برآورد تو برای قربانی جرم نزد کاهن.  7و کاهن برای وی به حضور خداوند کفاره خواهد کرد و آمرزیده خواهد شد، از هر کاری که کرده، و در آن مجرم شده است

6

کولسیان 2: 14  و آن دستخطّی را که ضدّ ما و مشتمل بر فرایض و به خلاف ما بود، محو ساخت و آن را به صلیب خود میخ زده، از میان برداشت.
کولسیان 2: 16  پس کسی دربارة خوردن و نوشیدن و دربارة عید و هِلال و سَبَّت بر شما حکم نکند،

کولسیان 2: 17  زیرا که اینها سایه چیزهای آینده است، لیکن بدن از آنِ مسیح است.

دانیال 9: 27  و او با اشخاص بسیار در یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت و درنصف آن هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد و بر کنگره رجاسات خرابکنندهای خواهد آمد والیالنّهایت آنچه مقدّر است بر خرابکننده ریخته خواهد شد.»

افسسیان 2: 15  و عداوت، یعنی شریعت احکام را که در فرایض بود، به جسم خود نابود ساخت تا که مصالحه کرده، از هر دو یک انسان جدید در خود بیافریند.

افسسیان 2: 16  و تا هر دو را در یک جسد با خدا مصالحه دهد، بوساطت صلیب خود که بر آن عداوت را کُشت،

انجیل مرقس 7: 18  بدیشان گفت، مگر شما نیز همچنین بیفهم هستید و نمیدانید که آنچه از بیرون داخل آدم میشود، نمیتواند او را ناپاک سازد،

انجیل مرقس 7: 19  زیرا که داخل دلش نمیشود بلکه به شکم میرود و خارج میشود به مزبلهای که این همه خوراک را پاک میکند.

غلاطیان 2: 4  و این بهسبب برادران کَذَبه بود که ایشان را خُفیةً درآوردند و خفیةً درآمدند تا آزادی ما را که در مسیح عیسی داریم، جاسوسی کنند و تا ما را به بندگی درآورند.

7

خروج 21: 1 -  36  1و این است احکامی که پیش ایشان میگذاری:  2«اگر غلام عبری بخری، شش سال خدمت کند، و در هفتمین، بیقیمت، آزاد بیرون رود.  3اگر تنها آمده، تنها بیرون رود و اگر صاحب زن بوده، زنش همراه او بیرون رود.  4اگر آقایش زنی بدو دهد و پسران یا دختران برایش بزاید، آنگاه زن و اولادش از آن آقایش باشند، و آن مرد تنها بیرون رود.  5لیکن هرگاه آن غلام بگوید که هرآینه آقایم و زن و فرزندان خود را دوست میدارم و نمیخواهم که آزاد بیرون روم،  6آنگاه آقایش او را به حضور خدا بیاورد، و او را نزدیک در یا قایمۀ در برساند، و آقایش گوش او را با درفشی سوراخ کند، و او وی را همیشه بندگی نماید.  7«اما اگر شخصی، دختر خود را به کنیزی بفروشد، مثل غلامان بیرون نرود.  8هر گاه به نظر آقایش که او را برای خود نامزد کرده است ناپسند آید، بگذارد که او را فدیه دهند، اما هیچ حق ندارد که او را به قوم بیگانه بفروشد، زیرا که بدوخیانت کرده است.  9و هرگاه او را به پسر خود نامزد کند، موافق رسم دختران با او عمل نماید.  10اگر زنی دیگر برای خود گیرد، آنگاه خوراک و لباس و مباشرت او را کم نکند.  11و اگر این سه چیز را برای او نکند، آنگاه بیقیمت و رایگان بیرون رود.  12«هر که انسانی را بزند و او بمیرد، هر آینه کشته شود.  13اما اگر قصد او نداشت، بلکه خدا وی را بدستش رسانید، آنگاه مکانی برای تو معین کنم تا بدانجا فرار کند.  14لیکن اگر شخصی عمداً بر همسایۀ خود آید، تا او را به مکر بکُشد، آنگاه او را از مذبح من کشیده، به قتل برسان.  15«و هر که پدر یا مادر خود را زند، هرآینه کشته شود.  16«و هر که آدمی را بدزدد و او را بفروشد یا در دستش یافت شود، هرآینه کشته شود.  17«و هر که پدر یا مادر خود را لعنت کند، هرآینه کشته شود.  18«و اگر دو مرد نزاع کنند، و یکی دیگری را به سنگ یا به مشت زند، و او نمیرد لیکن بستری شود،  19اگر برخیزد و با عصا بیرون رود، آنگاه زنندۀ او بیگناه شمرده شود، اما عوض بیکاریاش را ادا نماید، و خرج معالجۀ او را بدهد.  20«و اگر کسی غلام یا کنیز خود را به عصا بزند، و او زیر دست او بمیرد، هرآینه انتقام او گرفته شود.  21لیکن اگر یک دو روز زنده بماند، ازاو انتقام کشیده نشود، زیرا که زرخرید اوست.  22«و اگر مردم جنگ کنند، و زنی حامله را بزنند، و اولاد او سقط گردد، و ضرری دیگر نشود، البته غرامتی بدهد موافق آنچه شوهر زن بدو گذارد، و به حضور داوران ادا نماید.  23و اگر اذیتی دیگر حاصل شود، آنگاه جان به عوض جان بده،  24و چشم به عوض چشم، و دندان به عوض دندان، و دست به عوض دست، و پا به عوض پا،  25و داغ به عوض داغ، و زخم به عوض زخم، و لطمه به عوض لطمه.  26«و اگر کسی چشم غلام یا چشم کنیز خود را بزند که ضایع شود، او را به عوض چشمش آزاد کند.  27و اگر دندان غلام یا دندان کنیز خود را بیندازد، او را به عوض دندانش آزاد کند.  28«و هرگاه گاوی به شاخ خود مردی یا زنی را بزند که او بمیرد، گاو را البته سنگسار کنند، و گوشتش را نخورند و صاحب گاو بیگناه باشد.  29و لیکن اگر گاو قبل از آن شاخزن میبود، و صاحبش آگاه بود، و آن را نگاه نداشت، و او مردی یا زنی را کشت، گاو را سنگسار کنند، و صاحبش را نیز به قتل رسانند.  30و اگر دیه بر او گذاشته شود، آنگاه برای فدیۀ جان خود هرآنچه بر او مقرر شود، ادا نماید.  31خواه پسر خواه دختر را شاخ زده باشد، به حسب این حکم با او عمل کنند.  32اگر گاو، غلامی یا کنیزی را بزند، سی مثقال نقره به صاحب او داده شود، و گاو سنگسار شود.  33«و اگر کسی چاهی گشاید یا کسی چاهی حفر کند و آن را نپوشاند، و گاوی یا الاغی در آن افتد،  34صاحب چاه عوض او را بدهد، و قیمتشرا به صاحبش ادا نماید، و میته از آن او باشد.  35«و اگر گاو شخصی، گاو همسایۀ او را بزند، و آن بمیرد پس گاو زنده را بفروشند، و قیمت آن را تقسیم کنند، و میته را نیز تقسیم نمایند.  36اما اگر معلوم بوده باشد که آن گاو قبل از آن شاخزن میبود، و صاحبش آن را نگاه نداشت، البته گاو به عوض گاو بدهد و میته از آن او باشد.

خروج 22: 1 -  29  1«اگر کسی گاوی یا گوسفندی بدزدد،و آن را بکشد یا بفروشد، به عوض گاو پنج گاو، و به عوض گوسفند چهار گوسفند بدهد.  2«اگر دزدی در رخنه کردن گرفته شود، و او را بزنند بطوری که بمیرد، بازخواستِ خون برای او نباشد.  3اما اگر آفتاب بر او طلوع کرد، بازخواست خون برای او هست. البته مکافات باید داد، و اگر چیزی ندارد، به عوض دزدی که کرد، فروخته شود.  4اگر چیزی دزدیده شده، از گاو یا الاغ یا گوسفند زنده در دست او یافت شود، دو مقابل آن را رد کند.  5«اگر کسی مرتعی یا تاکستانی را بچراند، یعنی مواشی خود را براند تا مرتع دیگری را بچراند، از نیکوترین مرتع و از بهترین تاکستان خود عوض بدهد.  6«اگر آتشی بیرون رود، و خارها را فراگیرد و بافههای غله یا خوشههای نادرویده یا مزرعهای سوخته گردد، هر که آتش را افروخته است، البته عوض بدهد.  7«اگر کسی پول یا اسباب نزد همسایۀ خود امانت گذارد، و از خانۀ آن شخص دزدیده شود،هر گاه دزد پیدا شود، دو چندان رد نماید.  8و اگر دزد گرفته نشود، آنگاه صاحب خانه را به حضور حکام بیاورند، تا حکم شود که آیا دست خود را بر اموال همسایۀ خویش دراز کردهاست یا نه.  9در هر خیانتی از گاو و الاغ و گوسفند و رخت و هر چیزِ گم شده، که کسی بر آن ادعا کند، امر هر دو به حضور خدا برده شود، و بر گناه هر کدام که خدا حکم کند، دو چندان به همسایۀ خود رد نماید.  10«اگر کسی الاغی یا گاوی یا گوسفندی یا جانوری دیگر به همسایۀ خود امانت دهد، و آن بمیرد یا پایش شکسته شود یا دزدیده شود، و شاهدی نباشد،  11قسم خداوند در میان هر دو نهاده شود، که دست خود را به مال همسایۀ خویش دراز نکرده است. پس مالکش قبول بکند و او عوض ندهد.  12لیکن اگر از او دزدیده شد، به صاحبش عوض باید داد.  13و اگر دریده شد، آن را برای شهادت بیاورد، و برای دریده شده، عوض ندهد.  14و اگر کسی حیوانی از همسایۀ خود عاریت گرفت، و پای آن شکست یا مرد، و صاحبش همراهش نبود، البته عوض باید داد.  15اما اگر صاحبش همراهش بود، عوض نباید داد، و اگر کرایه شد، برای کرایه آمده بود.  16«اگر کسی دختری را که نامزد نبود فریب داده، با او هم بستر شد، البته میباید او را زن منکوحۀ خویش سازد.  17و هرگاه پدرش راضیباشد که او را بدو دهد، موافق مهر دوشیزگان نقدی بدو باید داد.  18«زن جادوگر را زنده مگذار.  19«هر که با حیوانی مقاربت کند، هرآینه کشته شود.  20«هر که برای خدایی غیر از یهوه و بس قربانی گذراند، البته هلاک گردد.  21«غریب را اذیت مرسانید و بر او ظلم مکنید، زیرا که در زمین مصر غریب بودید.  22«بر بیوه زن یا یتیم ظلم مکنید.  23و هر گاه بر او ظلم کردی، و او نزد من فریاد برآورد، البته فریاد او را مستجاب خواهم فرمود  24و خشم من مشتعل شود، و شما را به شمشیر خواهم کشت، و زنان شما بیوه شوند و پسران شما یتیم.  25«اگر نقدی به فقیری از قوم من که همسایۀ تو باشد قرض دادی، مثل رباخوار با او رفتار مکن و هیچ سود بر او مگذار.  26«اگر رخت همسایۀ خود را به گرو گرفتی، آن را قبل از غروب آفتاب بدو رد کن،  27زیرا که آن فقط پوشش او و لباس برای بدن اوست؛ پس در چه چیز بخوابد؟ و اگر نزد من فریاد برآوَرَد، هرآینه اجابت خواهم فرمود، زیرا که من کریم هستم.  28«به خدا ناسزا مگو و رئیس قوم خود را لعنت مکن.  29«درآوردن نوبر غله و عصیر رز خود تأخیر منما. و نخستزادۀ پسران خود را به من بده.

پیدایش 49: 10  عصا از یهودا دور نخواهد شد. و نه فرمانفرمایی از میان پایهای وی تا شیلو بیاید. و مر او را اطاعت امتها خواهد بود.
رساله اول پطرس 2: 13  لهذا هر منصب بَشَری را بخاطر خداوند اطاعت کنید، خواه پادشاه را که فوق همه است،

رساله اول پطرس 2: 14  و خواه حکّام را که رسولان وی هستند، بجهت انتقام کشیدن از بدکاران و تحسین نیکوکاران.

انجیل متی 5: 17  گمان مبرید که آمدهام تا تورات یا صُحُف انبیا را باطل سازم. نیامدهام تا باطل نمایم، بلکه تا تمام کنم.

انجیل متی 5: 38  شنیدهاید که گفته شده است، چشمی به چشمی و دندانی به دندانی؛

انجیل متی 5: 39  لیکن من به شما میگویم، با شریر مقاومت مکنید، بلکه هر که به رخسارة راست تو طپانچه زند، دیگری را نیز به سوی او بگردان،

اول قرنتیان 9: 8 -  10  8آیا این را بطور انسان میگویم یا شریعت نیز این را نمیگوید؟  9زیرا که در تورات موسی مکتوب است که گاو را هنگامیکه خرمن را خرد میکند، دهان مبند. آیا خدا در فکر گاوان میباشد؟  10یا محض خاطر ما این را نمیگوید؟ بلی برای ما مکتوب است که شخمکننده میباید به امید، شخم نماید و خردکننده خرمن در امید یافتن قسمت خود باشد.

8

رومیان 3: 19  الآن آگاه هستیم که آنچه شریعت میگوید، به اهل شریعت خطاب میکند تا هر دهانی بسته شود و تمام عالم زیر قصاص خدا آیند.
رومیان 3: 31  پس آیا شریعت را به ایمان باطل میسازیم؟ حاشا! بلکه شریعت را استوار میداریم.

رومیان 6: 15  پس چه گوییم؟ آیا گناه بکنیم از آنرو که زیر شریعت نیستیم بلکه زیر فیض؟ حاشا!

رومیان 13: 8  مدیون احدی به چیزی مشوید جز به محبّت نمودن با یکدیگر، زیرا کسی که دیگری را محبّت نماید، شریعت را بجا آورده باشد.

رومیان 13: 9  زیرا که زنا مکن، قتل مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده، طمع مورز و هر حکمی دیگر که هست، همه شامل است در این کلام که همسایة خود را چون خود محبّت نما.

رومیان 13: 10  محبّت به همسایة خود بدی نمیکند پس محبّت تکمیل شریعت است.

رساله یعقوب 2: 8  امّا اگر آن شریعت ملوکانه را برحسب کتاب بجا آورید، [یعنی]، همسایة خود را مثل نفس خود محبّت نما، نیکو میکنید.

رساله یعقوب 2: 10  زیرا هرکه تمام شریعت را نگاه دارد و در یک جزو بلغزد، ملزم همه میباشد.

رساله یعقوب 2: 11  زیرا او که گفت، زنا مکن، نیز گفت، قتل مکن. پس هرچند زنا نکنی، اگر قتل کردی، از شریعت تجاوز نمودی.

افسسیان 6: 2  پدر و مادر خود را احترام نما که این حکم اوّل با وعده است.

رساله اول یوحنا 2: 3  و از این میدانیم که او را میشناسیم، اگر احکام او را نگاه داریم.

رساله اول یوحنا 2: 4  کسی که گوید او را میشناسم و احکام او را نگاه ندارد، دروغگو است و در وی راستی نیست.

رساله اول یوحنا 2: 7  ای حبیبان، حکمی تازه به شما نمینویسم، بلکه حکمی کهنه که آن را از ابتدا داشتید؛ و حکم کهنه آن کلام است که از ابتدا شنیدید.

رساله اول یوحنا 2: 8  و نیز حکمی تازه به شما مینویسم که آن در وی و در شما حقّ است، زیرا که تاریکی درگذر است و نور حقیقی الآن میدرخشد.

9

انجیل متی 5: 17 -  19  17گمان مبرید که آمدهام تا تورات یا صُحُف انبیا را باطل سازم. نیامدهام تا باطل نمایم، بلکه تا تمام کنم.  18زیرا هر آینه به شما میگویم، تا آسمان و زمین زایل نشود، همزه یا نقطهای از تورات هرگز زایل نخواهد شد تا همه واقع شود.  19پس هر که یکی از این احکام کوچکترین را بشکند و به مردم چنین تعلیم دهد، در ملکوت آسمان کمترین شمرده شود. امّا هر که به عمل آورد و تعلیم نماید، او در ملکوت آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.

رساله یعقوب 2: 8  امّا اگر آن شریعت ملوکانه را برحسب کتاب بجا آورید، [یعنی]، همسایة خود را مثل نفس خود محبّت نما، نیکو میکنید.
رومیان 3: 31  پس آیا شریعت را به ایمان باطل میسازیم؟ حاشا! بلکه شریعت را استوار میداریم.

10

رومیان 6: 14  زیرا گناه بر شما سلطنت نخواهد کرد، چونکه زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیض.

رومیان 8: 1  پس هیچ قصاص نیست بر آنانی که در مسیح عیسی هستند.

غلاطیان 2: 16  امّا چونکه یافتیم که هیچکس از اعمال شریعت عادل شمرده نمیشود، بلکه به ایمان به عیسی مسیح، ما هم به مسیح عیسی ایمان آوردیم تا از ایمان به مسیح و نه از اعمال شریعت عادل شمرده شویم، زیرا که از اعمال شریعت هیچ بشری عادل شمرده نخواهد شد.

غلاطیان 3: 13  مسیح، ما را از لعنت شریعت فدا کرد چونکه در راه ما لعنت شد، چنانکه مکتوب است ملعون است هرکه بر دار آویخته شود.

غلاطیان 4: 4  لیکن چون زمان به کمال رسید، خدا پسر خود را فرستاد که از زن زاییده شد و زیر شریعت متولّد،

غلاطیان 4: 5  تا آنانی را که زیر شریعت باشند فدیه کند تا آنکه پسرخواندگی را بیابیم.

اعمال رسولان 13: 39  و به وسیله او هر که ایمان آورد، عادل شمرده میشود، از هر چیزی که به شریعت موسی نتوانستید عادل شمرده شوید.

11

رومیان 7: 12  خلاصه شریعت مقدّس است و حکم مقدّس و عادل و نیکو.

رومیان 7: 22  زیرا برحسب انسانیّت باطنی به شریعت خدا خشنودم.

رومیان 7: 25  خدا را شکر میکنم بوساطت خداوند ما عیسی مسیح. خلاصه اینکه من به ذهن خود شریعت خدا را بندگی میکنم و امّا به جسم خود شریعت گناه را.

مزامیر 119: 4 -  6  4تو وصایای خود را امر فرمودهای تا آنها را تماماً نگاه داریم.  5کاش که راههای من مستحکم شود تا فرایض تو را حفظ کنم.  6آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مدّ نظر خود دارم.

اول قرنتیان 7: 19  ختنه چیزی نیست و نامختونی هیچ، بلکه نگاه داشتن امرهای خدا.
غلاطیان 5: 14  زیرا که تمامی شریعت در یک کلمه کامل میشود، یعنی در اینکه، همسایة خود را چون خویشتن محبّت نما.

غلاطیان 5: 16  امّا میگویم، به روح رفتار کنید، پس شهوات جسم را بهجا نخواهید آورد.

غلاطیان 5: 18 -  23  18امّا اگر از روح هدایت شدید، زیر شریعت نیستید.  19و اعمال جسم آشکار است، یعنی زنا و فسق و ناپاکی و فجور،  20و بُتپرستی و جادوگری و دشمنی و نزاع و کینه و خشم و تعصّب و شقاق و بدعتها،  21و حسد و قتل و مستی و لهو و لعب و امثال اینها که شما را خبر میدهم، چنانکه قبل از این دادم، که کنندگان چنین کارها وارث ملکوت خدا نمیشوند.  22لیکن ثمرة روح، محبّت و خوشی و سلامتی و حلم و مهربانی و نیکویی و ایمان و تواضع و پرهیزکاری است،  23که هیچ شریعت مانع چنین کارها نیست.

12

رومیان 7: 7  پس چه گوییم؟ آیا شریعت گناه است؟ حاشا! بلکه گناه را جز به شریعت ندانستیم. زیرا که شهوت را نمیدانستم، اگر شریعت نمیگفت که، طمع مورز.

رومیان 3: 20  از آنجا که به اعمال شریعت هیچ بشری در حضور او عادل شمرده نخواهد شد، چونکه از شریعت دانستن گناه است.

13

رساله یعقوب 1: 23 -  25  23زیرا اگر کسی کلام را بشنود و عمل نکند، شخصی را ماند که صورت طبیعیِ خود را در آینه مینگرد:  24زیرا خود را نگریست و رفت و فوراً فراموش کرد که چطور شخصی بود.  25لکن کسی که بر شریعتِ کاملِ آزادی چشم دوخت، و در آن ثابت ماند، او چون شنوندة فراموشکار نمیباشد، بلکه کنندة عمل، پس او در عمل خود مبارک خواهد بود.

رومیان 7: 9  و من از قبل بدون شریعت زنده میبودم؛ لکن چون حکم آمد، گناه زنده گشت و من مردم.
رومیان 7: 14  زیرا میدانیم که شریعت روحانی است، لکن من جسمانی و زیر گناه فروخته شده هستم،

رومیان 7: 24  وای بر من که مرد شقیای هستم! کیست که مرا از جسم این موت رهایی بخشد؟

14

غلاطیان 3: 24  پس شریعت لالای ما شد تا به مسیح برساند تا از ایمان عادل شمرده شویم.

رومیان 7: 24  وای بر من که مرد شقیای هستم! کیست که مرا از جسم این موت رهایی بخشد؟

رومیان 7: 25  خدا را شکر میکنم بوساطت خداوند ما عیسی مسیح. خلاصه اینکه من به ذهن خود شریعت خدا را بندگی میکنم و امّا به جسم خود شریعت گناه را.

رومیان 8: 3  زیرا آنچه از شریعت محال بود، چونکه بهسبب جسم ضعیف بود، خدا پسر خود را در شبیه جسم گناه و برای گناه فرستاده، بر گناه در جسم فتوا داد،

رومیان 8: 4  تا عدالت شریعت کامل گردد در مایانی که نه بحسب جسم بلکه برحسب روح رفتار میکنیم.

15

رساله یعقوب 2: 11  زیرا او که گفت، زنا مکن، نیز گفت، قتل مکن. پس هرچند زنا نکنی، اگر قتل کردی، از شریعت تجاوز نمودی.

مزامیر 119: 101  پایهای خود را از هر راه بد نگاه داشتم تا آن که کلام تو را حفظ کنم.

مزامیر 119: 104  از وصایای تو فطانت را تحصیل کردم. بنابراین هر راه دروغ را مکروه میدارم.

مزامیر 119: 128  بنابراین، همة وصایای تو را در هر چیزْ راست میدانم، و هر راه دروغ را مکروه میدارم.

16

عزرا 9: 13  و بعد از همه این بلایایی که به سبب اعمال زشت و تقصیرهای عظیم ما بر ما وارد شده است، با آنکه تو ای خدای ما، ما را کمتر از گناهان ما عقوبت رسانیدهای و چنین خلاصیای به ما دادهای،

عزرا 9: 14  آیا میشود که ما بار دیگر اوامر تو را بشکنیم و با امّتهایی که مرتکب این رجاسات شدهاند، مصاهرت نماییم؟ و آیا تو بر ما غضب نخواهی نمود و ما را چنان هلاک نخواهی ساخت که بقیتی و نجاتی باقی نماند؟

مزامیر 89: 30 -  34  30اگر فرزندانش شریعت مرا ترک کنند، و در احکام من سلوک ننمایند،  31اگر فرایض مرا بشکنند، و اوامر مرا نگاه ندارند،  32آنگاه معصیت ایشان را به عصا تأدیب خواهم نمود و گناه ایشان را به تازیانهها.  33لیکن رحمت خود را از او برنخواهم داشت و امانت خویش را باطل نخواهم ساخت.  34عهد خود را نخواهم شکست و آنچه را از دهانم صادر شد تغییر نخواهم داد.

17

لاویان 26: 1 -  14  1«برای خود بتها مسازید، و تمثال تراشیده و ستونی به جهت خود برپا منمایید، و سنگی مصور در زمین خود مگذارید تا به آن سجده کنید، زیرا که من یهوه خدای شما هستم.  2سَبَّتهای مرا نگاه دارید، و مکان مقدس مرا احترام نمایید. من یهوه هستم.  3اگر در فرایض من سلوک نمایید و اوامر مرا نگاه داشته، آنها را بجا آورید،  4آنگاه بارانهای شما را در موسم آنها خواهم داد، و زمین محصول خود را خواهد آورد، و درختان صحرا میوۀ خود را خواهد داد.  5و کوفتن خرمن شما تا چیدن انگور خواهد رسید، و چیدن انگور تا کاشتن تخم خواهد رسید، و نان خود را به سیری خورده، در زمین خود به امنیت سکونت خواهید کرد.  6و به زمین، سلامتی خواهم داد و خواهید خوابید و ترسانندهای نخواهد بود؛ و حیوانات موذی را از زمین نابود خواهم ساخت، و شمشیر از زمین شما گذر نخواهد کرد.  7و دشمنان خود را تعاقب خواهید کرد، و ایشان پیش روی شما از شمشیر خواهند افتاد.  8و پنج نفر از شما صد را تعاقب خواهند کرد، و صد از شما دههزار را خواهند راند، و دشمنان شما پیش روی شما از شمشیر خواهند افتاد.  9و بر شما التفات خواهم کرد، و شما را بارور گردانیده، شما را کثیر خواهم ساخت، و عهد خود را با شما استوار خواهم نمود.  10و غَلۀ کُهنۀ پارینه را خواهید خورد، و کُهنه را برای نو بیرون خواهید آورد.  11و مسکن خود را در میان شما برپا خواهم کرد و جانم شما را مکروه نخواهد داشت.  12و در میان شما خواهم خرامید و خدای شما خواهم بود و شما قوم من خواهید بود.  13من یهوه خدای شما هستم که شما را از زمین مصر بیرون آوردم تا ایشان را غلام نباشید، و بندهای یوغ شما را شکستم، و شما را راستروان ساختم.  14«و اگر مرا نشنوید و جمیع این اوامر را بجا نیاورید،

دوم قرنتیان 6: 16  و هیکل خدا را با بتها چه موافقت؟ زیرا شما هیکل خدای حیّ میباشید، چنانکه خدا گفت که، در ایشان ساکن خواهم بود و در ایشان راه خواهم رفت و خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود.
افسسیان 6: 2  پدر و مادر خود را احترام نما که این حکم اوّل با وعده است.

افسسیان 6: 3  تا تو را عافیت باشد و عمر دراز بر زمین کنی.

مزامیر 19: 11  بندة تو نیز از آنها متنبه میشود، و در حفظ آنها ثواب عظیمی است.

مزامیر 37: 11  و امّا حلیمان وارث زمین خواهند شد و از فراوانیِ سلامتی متلذذ خواهند گردید.

انجیل متی 5: 5  خوشابحال حلیمان، زیرا ایشان وارث زمین خواهند شد.

18

غلاطیان 2: 16  امّا چونکه یافتیم که هیچکس از اعمال شریعت عادل شمرده نمیشود، بلکه به ایمان به عیسی مسیح، ما هم به مسیح عیسی ایمان آوردیم تا از ایمان به مسیح و نه از اعمال شریعت عادل شمرده شویم، زیرا که از اعمال شریعت هیچ بشری عادل شمرده نخواهد شد.

انجیل لوقا 17: 10  همچنین شما نیز چون به هر چیزی که مأمور شدهاید عمل کردید، گویید که غلامان بیمنفعت هستیم زیرا که آنچه بر ما واجب بود بجا آوردیم.

19

رومیان 6: 12  پس گناه در جسم فانی شما حکمرانی نکند تا هوسهای آن را اطاعت نمایید،

رومیان 6: 14  زیرا گناه بر شما سلطنت نخواهد کرد، چونکه زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیض.

رساله اول پطرس 3: 8 -  12  8خلاصه همة شما یکرأی و همدرد و برادر دوست و مُشفِق و فروتن باشید.  9و بدی به عوض بدی و دشنام به عوض دشنام مدهید، بلکه برعکس برکت بطلبید، زیرا که میدانید برای این خوانده شدهاید تا وارث برکت شوید.  10زیرا هرکه میخواهد حیات را دوست دارد و ایّام نیکو بیند، زبان خود را از بدی و لبهای خود را از فریبگفتن باز بدارد؛  11از بدی اعراض نماید و نیکویی را بهجا آوَرَد؛ سلامتی را بطلبد و آن را تعاقب نماید.  12از آنرو که چشمان خداوند بر عادلان است، و گوشهای او به سوی دعای ایشان، لکن روی خداوند بر بدکاران است.

مزامیر 34: 12 -  16  12کیست آن شخصی که آرزومند حیات است و طول ایام را دوست میدارد تا نیکویی را ببیند؟  13زبانت را از بدی نگاه دار و لبهایت را از سخنان حیلهآمیز؛  14از بدی اجتناب نما و نیکویی بکن؛ صلح را طلب نما و در پی آن بکوش.  15چشمان خداوند بسوی صالحان است و گوشهای وی بسوی فریاد ایشان.  16روی خداوند بسوی بدکاران است تا ذکر ایشان را از زمین منقطع سازد.

رساله به عبرانیان 12: 28  پس چون ملکوتی را که نمیتوان جنبانید مییابیم، شکر بجا بیاوریم تا به خشوع و تقوا خدا را عبادت پسندیده نماییم.
رساله به عبرانیان 12: 29  زیرا خدای ما آتش فروبرنده است.

20

غلاطیان 3: 21  پس آیا شریعت به خلاف وعدههای خداست؟ حاشا! زیرا اگر شریعتی داده میشد که تواند حیات بخشد، هرآینه عدالت از شریعت حاصل میشد.

رساله تیطس 2: 11 -  14  11زیرا که فیض خدا که برای همة مردم نجاتبخش است، ظاهر شده،  12ما را تأدیب میکند، که بیدینی و شهوات دنیوی را ترک کرده، با خرد اندیشی و عدالت و دینداری در این جهان زیست کنیم.  13و آن امید مبارک و تجلی جلال خدای عظیم و نجاتدهندة خود ما عیسی مسیح را انتظار کشیم،  14که خود را در راه ما فدا ساخت، تا ما را از هر ناراستی برهاند، و امّتی برای خود طاهر سازد که ملِک خاصّ او و غیور در اعمال نیکو باشند.

21

حزقیال 36: 27  و روح خود را در اندرون شما خواهم نهاد و شما را به فرایض خود سالک خواهم گردانید تا احکام مرا نگاه داشته، آنها را بجا آورید.
رساله به عبرانیان 8: 10  و خداوند میگوید، این است آن عهدی که بعد از آن ایّام با خاندان اسرائیل استوار خواهم داشت که احکام خود را در خاطر ایشان خواهم نهاد و بر دل ایشان مرقوم خواهم داشت و ایشان را خدا خواهم بود و ایشان مرا قوم خواهند بود.

ارمیا 31: 33  اما خداوند میگوید: «اینست عهدی که بعد از این ایام با خاندان اسرائیل خواهم بست. شریعت خود را در باطن ایشان خواهم نهاد و آن را بر دل ایشان خواهم نوشت و من خدای ایشان خواهم بود و ایشان قوم من خواهند بود.

غلاطیان 3: 13  مسیح، ما را از لعنت شریعت فدا کرد چونکه در راه ما لعنت شد، چنانکه مکتوب است ملعون است هرکه بر دار آویخته شود.