اعتقادنامه وست مینستر، فصل پانزدهم، توبه حیات­بخش

امتیاز کاربران

ستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعالستاره فعال
 

فصل پانزدهم

توبه حیات­بخش

 

 1. توبه­ی حیات­بخش ثمره­ی پر برکت تأثیر انجیل در زندگی ایمانداران است1. تمام خادمین انجیل علاوه بر موعظه در مورد ایمان به مسیح باید درباره­ی توبه­ی حیات­بخش نیز موعظه نمایند2.

2. توسط این توبه، انسان گناهکار می­تواند به گناهان خود از نظر الهی نگاه کند و به ناپاکی و کراهت آن­ها پی ببرد و متوجه شود که این گناهان چه خطرات عظیمی برای او دارند و این که مخالف ذات مقدس و شریعت عدل الهی هستند. انسان گناهکار، با درک این حقیقت که خدا در مسیح نسبت به توبه­کنندگان شفقت دارد، به علت گناهان خود بسیار غمگین می­شود و از آن­ها نفرت می­نماید و به این طریق تصمیم می­گیرد از تمام آن­ها دوری جوید. سپس به سوی خدا رو می­آورد3 و کوشش می ­نماید طبق اوامر الهی زندگی کند4.

3. با وجودی که توبه گناه را پاک نمی­کند و نمی­تواند باعث عفو آن گردد5 (زیرا بخشش گناهان لطف داوطلبانه­ی خدا در مسیح است6) با این حال توبه برای تمام گناهکاران لازم می­باشد و هیچ کس نمی­تواند بدون آن بخشیده شود7.

4. همان طوری که هیچ گناهی وجود ندارد که به قدری کوچک باشد که باعث محکومیت نگردد8 هم­چنین هیچ گناهی وجود ندارد که به قدری بزرگ باشد که بخشش آن از طریق توبه امکان­پذیر نباشد9.

5. ایمانداران نباید به توبه­ی کلی اکتفا نمایند. هر ایمانداری مکلف است از یک به یک گناهان خود توبه نماید10.

6. هر کس باید گناهان خود را در خلوت در حضور خدا اعتراف نماید و برای بخشیده شدن آن­ها دعا کند11. اعتراف و دعا برای بخشیده شدن و ترک کردن گناهان بخشیده شده باعث جاری شدن رحمت الهی می­گردد12. هم­چنین کسی که نسبت به برادر روحانی خود و یا کلیسای مسیح گناهی مرتکب شده است باید حاضر باشد در خلوت و یا به طور علنی اعتراف کند13 و نشان دهد که از گناهان خود ناراحت است و توبه خود را آشکارا به کسانی که از گناه او صدمه دیده­اند ابراز دارد و آن­ها هم در مقابل باید با او آشتی کنند و او را با محبت بپذیرند14.

*****

فصل پانزدهم

1

زکریا 12: 10  و بر خاندان داود و بر ساکنان اورشلیم روح فیض و تضرّعات را خواهم ریخت و بر من که نیزه زدهاند خواهند نگریست وبرای من مثل نوحهگری برای پسر یگانه خود، نوحهگری خواهند نمود و مانند کسی که برای نخستزاده خویش ماتم گیرد، برای من ماتم تلخ خواهند گرفت.

اعمال رسولان 11: 18  چون این را شنیدند، ساکت شدند و خدا را تمجیدکنان گفتند، فیالحقیقت، خدا به امّتها نیز توبه حیاتبخش را عطا کرده است!

2

انجیل لوقا 24: 47  و از اورشلیم شروع کرده، موعظه به توبه و آمرزش گناهان در همة امّتها به نام او کرده شود.

انجیل مرقس 1: 15  میگفت، وقت تمام شد و ملکوت خدا نزدیک است. پس توبه کنید و به انجیل ایمان بیاورید.

اعمال رسولان 20: 21  و به یهودیان و یونانیان نیز از توبه به سوی خدا و ایمانِ به خداوند ما عیسی مسیح شهادت میدادم.

 

3
حزقیال 18: 30  بنابراین خداوند یهوه میگوید: «ای خاندان اسرائیل من بر هریک از شما موافق رفتارش داوری خواهم نمود. پس توبه کنید و از همه تقصیرهای خود بازگشت نمایید تا گناه موجب هلاکت شما نشود.

حزقیال 18: 31  تمامی تقصیرهای خویش را که مرتکب آنهاشدهاید از خود دور اندازید و دل تازه و روح تازهای برای خود ایجاد کنید. زیرا که ای خاندان اسرائیل برای چه بمیرید؟

حزقیال 36: 31  و چون راههای قبیح و اعمال ناپسند خود را به یاد آورید، آنگاه به سبب گناهان و رجاسات خود خویشتن را در نظر خود مکروه خواهید داشت

اشعیا 30: 22  و پوشش بتهای ریخته نقره خویش را و سِتْر اصنام تراشیده طلای خود را نجس خواهید ساخت و آنها را مثل چیز نجس دور انداخته، به آن خواهی گفت: دور شو.
مزامیر 51: 4  به تو و به تو تنها گناه ورزیده، و در نظر تو این بدی را کردهام، تا در کلام خود مُصّدَق گردی و در داوری خویش مُزکّی شوی.

مزامیر 119: 128  بنابراین، همة وصایای تو را در هر چیزْ راست میدانم، و هر راه دروغ را مکروه میدارم.

ارمیا 31: 18  «به تحقیق افرایم را شنیدم که برای خود ماتم گرفته، میگفت: مرا تنبیه نمودی و متنبّه شدم مثل گوسالهای که کارآزموده نشده باشد. مرا برگردان تا برگردانیده شوم زیرا که تو یهوه خدای من هستی.

ارمیا 31: 19  به درستی که بعد از آنکه برگردانیده شدم پشیمان گشتم و بعد از آنکه تعلیم یافتم بر ران خود زدم. خجل شدم و رسوایی هم کشیدم چونکه عار جوانی خویش را متحمّل گردیدم.

یوئیل 2: 12  و لکن الان خداوند میگوید با تمامی دل و با روزه و گریه و ماتم بسوی من بازگشت نمایید.

یوئیل 2: 13  و دل خود را چاک کنید نه رخت خویش را، و به یهوه خدای خود بازگشت نمایید زیرا که او رئوف و رحیم است و دیرخشم و کثیراحسان و از بلا پشیمان میشود.

عاموس 5: 15  از بدی نفرت کنید و نیکویی را دوست دارید و انصاف را در محکمه ثابت نمایید، شاید که یهُوَه خدای لشکرها بر بقیه یوسف رحمت نماید.

دوم قرنتیان 7: 11  زیرا اینک، همین که غم شما برای خدا بود، چگونه کوشش، بل احتجاج، بل خشم، بل ترس، بل اشتیاق، بل غیرت، بل انتقام را در شما پدید آورد. در هر چیز خود را ثابت کردید که در این امر مبرّا هستید.

4

مزامیر 119: 6  آنگاه خجل نخواهم شد چون تمام اوامر تو را در مدّ نظر خود دارم.

مزامیر 119: 56  این بهره من گردید، زیرا که وصایای تو را نگاه داشتم.

مزامیر 119: 106  قسم خوردم و آن را وفا خواهم نمود که داوریهای عدالت تو را نگاه خواهم داشت.

انجیل لوقا 1: 6  و هر دو در حضور خدا صالح و به جمیع احکام و فرایض خداوند، بیعیب سالک بودند.

دوم پادشاهان 23: 25  و قبل از او پادشاهی نبود که به تمامی دل و تمامی جان و تمامی قوّت خود موافق تمامی تورات موسی به خداوند رجوع نماید، و بعد از او نیز مثل او ظاهر نشد.

انجیل یوحنا 14: 23  عیسی در جواب او گفت، اگر کسی مرا محبّت نماید، کلام مرا نگاه خواهد داشت و پدرم او را محبّت خواهد نمود و به سوی او آمده، نزد وی مسکن خواهیم گرفت.

انجیل متی 21: 28  لیکن چه گمان دارید؟ شخصی را دو پسر بود. نزد نخستین آمده، گفت، ای فرزند امروز به تاکستان من رفته، به کار مشغول شو.

انجیل متی 21: 29  در جواب گفت، نخواهم رفت. امّا بعد پشیمان گشته، برفت.

5

حزقیال 36: 31  و چون راههای قبیح و اعمال ناپسند خود را به یاد آورید، آنگاه به سبب گناهان و رجاسات خود خویشتن را در نظر خود مکروه خواهید داشت

حزقیال 36: 32  و خداوند یهوه میگوید: «بدانید که من این را به خاطر شما نکردهام. پس ای خاندان اسرائیل به سبب راههای خود خجل و رسوا شوید.»

حزقیال 16: 61 -  63  61و هنگامی که خواهران بزرگ و کوچک خود را پذیرفته باشی، آنگاه راههای خود را به یاد آورده، خجل خواهی شد. و من ایشان را به جای دختران به تو خواهم داد، لیکن نه از عهد تو.  62و من عهد خود را با تو استوار خواهم ساخت و خواهی دانست که من یهوه هستم.  63تا آنکه بهیاد آورده، خجل شوی. و خداوند یهوه میفرماید که چون من همه کارهای تو را آمرزیده باشم، بار دیگر به سبب رسوایی خویش دهان خود را نخواهی گشود.»

رساله تیطس 3: 5  نه بهسبب اعمالی که ما به عدالت کرده بودیم، بلکه محض رحمت خود ما را نجات داد، به غسل تولّد تازه و تازگیای که از روحالقدس است؛

اعمال رسولان 5: 31  او را خدا بر دست راست خود بالا برده، سرور و نجاتدهنده ساخت تا اسرائیل را توبه و آمرزش گناهان بدهد.

6

هوشع 14: 2  با خود سخنان گرفته، بسوی خداوند بازگشت نمایید و او را گویید: «تمامی گناه را عفو فرما و ما را به لطف مقبول فرما، پس گوسالههای لبهای خویش را ادا خواهیم نمود.

هوشع 14: 4  ارتداد ایشان را شفا داده، ایشان را مجّاناً دوست خواهم داشت زیرا خشم من از ایشان برگشته است.

رومیان 3: 24  و به فیض او مجّاناً عادل شمرده میشوند به وساطت آن فدیهای که در عیسی مسیح است.

افسسیان 1: 7  که در وی بهسبب خون او فدیه، یعنی آمرزش گناهان را به اندازة دولت فیض او یافتهایم.

7

انجیل لوقا 13: 3  نی، بلکه به شما میگویم اگر توبه نکنید، همگی شما همچنین هلاک خواهید شد.

انجیل لوقا 13: 5  حاشا، بلکه شما را میگویم که اگر توبه نکنید، همگی شما همچنین هلاک خواهید شد.

اعمال رسولان 17: 30  پس خدا از زمانهای جهالت چشم پوشیده، الآن تمام خلق را در هر جا حکم میفرماید که توبه کنند.

اعمال رسولان 17: 31  زیراروزی را مقرّر فرمود که در آن ربع مسکون را به انصاف داوری خواهد نمود به آن مردی که معیّن فرمود و همه را دلیل داد به اینکه او را از مردگان برخیزانید.

8

رومیان 6: 23  زیرا که مزد گناه موت است، امّا نعمت خدا حیات جاودانی در خداوند ما عیسی مسیح.

رومیان 5: 12  لهذا همچنان که بوساطت یک آدم گناه داخل جهان گردید و به گناه موت؛ و به اینگونه موت بر همة مردم طاری گشت، از آنجا که همه گناه کردند.

انجیل متی 12: 36  لیکن به شما میگویم که هر سخن باطل که مردم گویند، حساب آن را در روز داوری خواهند داد.

رساله یعقوب 2: 10  زیرا هرکه تمام شریعت را نگاه دارد و در یک جزو بلغزد، ملزم همه میباشد.

9

اشعیا 55: 7  شریر راه خود را و گناهکار افکار خویش را ترک نماید و بسوی خداوند بازگشت کند و بر وی رحمت خواهد نمود و بسوی خدای ما که مغفرت عظیم خواهد کرد.

رومیان 8: 1  پس هیچ قصاص نیست بر آنانی که در مسیح عیسی هستند.

اشعیا 1: 16  خویشتن را شسته، طاهر نمایید و بدی اعمال خویش را از نظر من دور کرده، از شرارت دست بردارید.

اشعیا 1: 17  نیکوکاری را بیاموزید و انصاف را بطلبید. مظلومان را رهایی دهید، یتیمان را دادرسی کنید و بیوه زنان را حمایت نمایید.

10 

مزامیر 109: 13  ذرّیت وی منقطع گردند و در طبقه بعد نام ایشان محو شود.

انجیل لوقا 19: 8  امّا زکّی برپا شده، به خداوند گفت، الحال ای خداوند نصف مایملک خود را به فقرا میدهم و اگر چیزی ناحقّ از کسی گرفته باشم، چهار برابر بدو ردّ میکنم.

اول تیموتائوس 1: 13  که سابقاً کفرگو و مضّر و سَقَطگو بودم، لیکن رحم یافتم، از آنرو که از جهالت در بیایمانی کردم.

اول تیموتائوس 1: 15  این سخن امین است و لایق قبول تامّ که مسیح عیسی به دنیا آمد تا گناهکاران را نجات بخشد که من بزرگترین آنها هستم.

دانیال 9: 1 -  27  1در سال اول داریوش بن اَخْشورَش که از نسل مادیان و بر مملکت کلدانیان پادشاه شده بود،  2در سال اول سلطنت او، من دانیال، عدد سالهایی را که کلام خداوند درباره آنها بهارمیای نبی نازل شده بود از کتب فهمیدم که هفتاد سال در خرابی اورشلیم تمام خواهد شد.  3پس روی خود را بسوی خداوند خدا متوجه ساختم تا با دعا و تضرّعات و روزه و پلاس و خاکستر مسألت نمایم؛  4و نزد یهوه خدای خود دعا کردم و اعتراف نموده، گفتم: «ای خداوند خدای عظیم و مهیب که عهد و رحمت را با محبّان خویش و آنانی که فرایض تو را حفظ مینمایند نگاه میداری!  5ما گناه و عِصیان و شرارت ورزیده و تمرّد نموده و از اوامر و احکام تو تجاوز کردهایم.  6و به بندگانت انبیایی که به اسم تو به پادشاهان و سروران و پدران ما و به تمامی قوم زمین سخن گفتند گوش نگرفتهایم.  7ای خداوند عدالت از آن تو است و رسوایی از آن ما است. چنانکه امروز شده است از مردان یهودا و ساکنان اورشلیم و همه اسرائیلیان چه نزدیک و چه دور در همه زمینهایی که ایشان را به سبب خیانتی که به تو ورزیدهاند در آنها پراکنده ساختهای.  8ای خداوند رسوایی از آن ما و پادشاهان و سروران و پدران ما است زیرا که به تو گناه ورزیدهایم.  9خداوند خدای ما را رحمتها و مغفرتها است هر چند بدو گناه ورزیدهایم.  10و کلام یهوه خدای خود را نشنیدهایم تا در شریعت او که به وسیلهبندگانش انبیا پیش ما گذارد سلوک نماییم.  11و تمامی اسرائیل از شریعت تو تجاوز نموده و روگردان شده، به آواز تو گوش نگرفتهاند بنابراین لعنت و سوگندی که در تورات موسی بنده خدا مکتوب است بر ما مستولی گردیده، چونکه به او گناه ورزیدهایم.  12و او کلام خود را که به ضدّ ما و به ضدّ داوران ما که بر ما داوری مینمودند گفته بود، استوار نموده، و بلای عظیمی بر ما وارد آورده است، زیرا کهزیر تمامی آسمان حادثهای واقع نشده، مثل آنکه بر اورشلیم واقع شده است.  13تمامی این بلا بر وفق آنچه در تورات موسی مکتوب است بر ما وارد شده است؛ معهذا نزد یهوه خدای خود مسألت ننمودیم تا از معصیت خود بازگشت نموده، راستی تو را بفهمیم.  14بنابراین خداوند بر این بلا مراقب بوده، آن را بر ما وارد آورد زیرا که یهوه خدای ما در همه کارهایی که میکند عادل است اما ما به آواز او گوش نگرفتیم.  15«پس الان ای خداوند خدای ما که قوم خود را به دست قوی از زمین مصر بیرون آورده، اسمی برای خود پیدا کردهای، چنانکه امروز شده است، ما گناه ورزیده و شرارت نمودهایم.  16ای خداوند مسألت آنکه برحسب تمامی عدالت خود خشم و غضب خویش را از شهر خود اورشلیم و از کوه مقدّس خود برگردانی زیرا به سبب گناهان ما و معصیتهای پدران ما اورشلیم و قوم تو نزد همه مجاوران ما رسوا شده است.  17پس حال ای خدای ما دعا و تضرعّات بنده خود را اجابت فرما و روی خود را بر مَقدَسِ خویش که خراب شده است به خاطر خداوندیات متجلّی فرما.  18ای خدایم گوش خود را فراگیر و بشنو و چشمان خود را باز کن و به خرابیهای ما و شهری که به اسم تو مسمّی است نظر فرما، زیرا که ما تضرعّات خود را نه برای عدالت خویش بلکه برای رحمتهای عظیم تو به حضور تو مینماییم.  19ای خداوند بشنو! ای خداوند بیامرز! ای خداوند استماع نموده، به عمل آور! ای خدای من به خاطر خودت تأخیر منما زیرا که شهر تو و قوم تو به اسم تو مسمّی میباشند.»  20و چون من هنوز سخن میگفتم و دعا مینمودم و به گناهان خود و گناهان قوم خویش اسرائیل اعتراف میکردم و تضرّعات خود را برای کوه مقدّس خدایم به حضور یهوه خدای خویش معروض میداشتم،  21چون هنوز در دعا متکلّم میبودم، آن مرد جبرائیل که او را در رویای اول دیده بودم بسرعت پرواز نموده، به وقت هدیه شام نزد من رسید،  22و مرا اعلام نمود و با من متکلّم شده، گفت: «ای دانیال الان من بیرون آمدهام تا تو را فطانت و فهم بخشم.  23در ابتدای تضرعّات تو امر صادر گردید و من آمدم تا تو را خبر دهم زیرا که تو بسیار محبوب هستی، پس در این کلام تأمّل کن و رویا را فهم نما.  24هفتاد هفته برای قوم تو و برای شهر مقدّست مقرر میباشد تا تقصیرهای آنها تمام شود و گناهان آنها به انجام رسد و کفّاره به جهت عصیان کرده شود و عدالت جاودانی آورده شود و رویا و نبوّت مختوم گردد و قدسالاقداس مسح شود.  25پس بدان و بفهم که از صدور فرمان به جهت تعمیر نمودن و بناکردن اورشلیم تا (ظهور) مسیح رئیس، هفت هفته و شصت و دو هفته خواهد بود و (اورشلیم) با کوچهها و حصار در زمانهای تنگی تعمیر و بنا خواهد شد.  26و بعد از آن شصت و دو هفته، مسیح منقطع خواهد گردید و از آن او نخواهد بود، بلکه قوم آن رئیس که میآید شهر و قدس را خراب خواهند ساخت و آخر او در آن سیلاب خواهد بود و تا آخر جنگ خرابیها معین است.  27و او با اشخاص بسیار در یک هفته عهد را استوار خواهد ساخت و درنصف آن هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد کرد و بر کنگره رجاسات خرابکنندهای خواهد آمد والیالنّهایت آنچه مقدّر است بر خرابکننده ریخته خواهد شد.

نحمیا 9: 1 -  38  1و در روز بیست و چهارم این ماه، بنیاسرائیل روزهدار و پلاس دربر و خاک برسر جمع شدند.  2و ذریت اسرائیل خویشتن را از جمیع غربا جدا نموده، ایستادند و به گناهان خود و تقصیرهای پدران خویش اعتراف کردند.  3و در جای خود ایستاده، یک ربع روز کتاب توراتِ یهوه خدای خود را خواندند و ربع دیگر اعتراف نموده، یهُوَه خدای خود را عبادت نمودند.  4و یشُوع و بانی و قَدْمیئیل و شَبَنْیا و بُنی و شَرَبْیا و بانی و کنانی بر زینه لاویان ایستادند و به آواز بلند، نزد یهوه خدای خویش استغاثه نمودند.  5آنگاه لاویان، یعنی یشُوع و قَدْمیئیل و بانی و حَشَبْنِیا و شَرَبْیا و هُودیا و شَبَنْیا و فَتَحْیا گفتند: «برخیزید و یهُوَه خدای خود را از ازل تا به ابد متبارک بخوانید. و اسم جلیل تو که از تمام برکات و تسبیحات اعلیتر است متبارک باد.  6تو به تنهایی یهوه هستی. تو فلک و فلکالافلاک و تمامی جنود آنها را و زمین را و هر چه بر آن است و دریاها را و هر چه در آنها است، ساختهای و تو همه اینها را حیات میبخشی و جنود آسمان تو را سجده میکنند.  7تو ای یهوه، آن خدا هستی که ابرام را برگزیدی و او را از اور کلدانیان بیرون آوردی واسم او را به ابراهیم تبدیل نمودی.  8و دل او را به حضور خود امین یافته، با وی عهد بستی که زمین کنعانیان و حِتّیان و اَمُوریان و فَرِزِّیان و یبُوسیان و جِرْجاشیان را به او ارزانی داشته، به ذریت او بدهی و وعده خود را وفانمودی، زیرا که عادل هستی.  9و مصیبت پدران ما را در مصر دیدی و فریاد ایشان را نزد بحر قلزم شنیدی.  10و آیات و معجزات بر فرعون و جمیع بندگانش و تمامی قوم زمینش ظاهر ساختی، چونکه میدانستی که بر ایشان ستم مینمودند. پس به جهت خود اسمی پیدا کردی، چنانکه امروز شده است.  11و دریا را به حضور ایشان مُنْشَقّ ساختی تا از میان دریا به خشکی عبور نمودند و تعاقبکنندگان ایشان را به عمقهای دریا مثل سنگ در آب عمیق انداختی.  12و ایشان را در روز، به ستون ابر و در شب، به ستون آتش رهبری نمودی تا راه را که در آن باید رفت، برای ایشان روشن سازی.  13و بر کوه سینا نازل شده، با ایشان از آسمان تکلّم نموده و احکام راست و شرایع حقّ و اوامر و فرایض نیکو را به ایشان دادی.  14و سَبَّت مقدّس خود را به ایشان شناسانیدی و اوامر و فرایض و شرایع به واسطه بندهخویش موسی به ایشان امر فرمودی.  15و نان از آسمان برای گرسنگی ایشان دادی و آب از صخره برای تشنگی ایشان جاری ساختی و به ایشان وعده دادی که به زمینی که دست خود را برافراشتی که آن را به ایشان بدهی داخل شده، آن را به تصرّف آورند.  16«لیکن ایشان و پدران ما متکبّرانه رفتار نموده، گردن خویش را سخت ساختند و اوامر تو را اطاعت ننمودند.  17و از شنیدن ابا نمودند و اعمال عجیبهای را که در میان ایشان نمودی بیاد نیاوردند، بلکه گردن خویش را سخت ساختند وفتنه انگیخته، سرداری تعیین نمودند تا (به زمین) بندگی خود مراجعت کنند. اما تو خدای غفّار و کریم و رحیم و دیرغضب و کثیراحسان بوده، ایشان را ترک نکردی.  18بلکه چون گوساله ریخته شدهای برای خود ساختند و گفتند: (ای اسرائیل)! این خدای تو است که تو را از مصر بیرون آورد، و اهانت عظیمی نمودند،  19آنگاه تو نیز برحسب رحمت عظیم خود، ایشان را در بیابان ترک ننمودی، و ستون ابر در روز که ایشان را در راه رهبری مینمود از ایشان دور نشد و نه ستون آتش در شب که راه را که در آن باید بروند برای ایشان روشن میساخت.  20و روح نیکوی خود را به جهت تعلیم ایشان دادی و مَنِّ خویش را از دهان ایشان باز نداشتی و آب برای تشنگی ایشان، به ایشان عطا فرمودی.  21و ایشان را در بیابان چهل سال پرورش دادی که به هیچ چیز محتاج نشدند. لباس ایشان مندرس نگردید و پایهای ایشان ورم نکرد.  22و ممالک و قومها به ایشان ارزانی داشته، آنها را تا حدود تقسیم نمودی و زمین سیحون و زمین پادشاه حَشْبُون و زمین عوج پادشاه باشان را به تصرّف آوردند.  23و پسران ایشان را مثل ستارگان آسمان افزوده، ایشان را به زمینی که به پدران ایشان وعده داده بودی که داخل شده، آن را به تصرّف آورند، درآوردی.  24«پس، پسران ایشان داخل شده، زمین را به تصرّف آوردند و کنعانیان را که سکنه زمین بودند، به حضور ایشان مغلوب ساختی و آنها را باپادشاهان آنها و قومهای زمین، به دست ایشان تسلیم نمودی، تا موافق اراده خود با آنها رفتار نمایند.  25پس شهرهای حصاردار و زمینهای برومند گرفتند و خانههای پر از نفایس و چشمههای کَنْده شده و تاکستانها و باغات زیتون و درختان میوهدار بیشمار به تصرّف آوردند و خورده و سیر شده و فربه گشته، از نعمتهای عظیم تو متلذّذ گردیدند.  26و بر تو فتنه انگیخته و تمرّد نموده، شریعت تو را پشت سر خود انداختند و انبیای تو را که برای ایشان شهادت میآوردند تا بسوی تو بازگشت نمایند، کُشْتند و اهانت عظیمی به عمل آوردند.  27آنگاه تو ایشان را به دست دشمنانشان تسلیم نمودی تا ایشان را به تنگ آورند و در حین تنگی خویش، نزد تو استغاثه نمودند و ایشان را از آسمان اجابت نمودی و برحسب رحمتهای عظیم خود، نجاتدهندگان به ایشان دادی که ایشان را از دست دشمنانشان رهانیدند.  28«اما چون استراحت یافتند، بار دیگر به حضور تو شرارت ورزیدند و ایشان را به دست دشمنانشان واگذاشتی که بر ایشان تسلّط نمودند. و چون باز نزد تو استغاثه نمودند، ایشان را از آسمان اجابت نمودی و برحسب رحمتهای عظیمت، بارهای بسیار ایشان را رهایی دادی.  29و برای ایشان شهادت فرستادی تا ایشان را به شریعت خود برگردانی. اما ایشان متکبرّانه رفتار نموده، اوامر تو را اطاعت نکردند و به احکام تو که هر که آنها را بجا آورد از آنها زنده میماند، خطا ورزیدند و دوشهای خود را مُعانِد و گردنهایخویش را سخت نموده، اطاعت نکردند.  30«معهذا سالهای بسیار با ایشان مدارا نمودی و به روح خویش به واسطه انبیای خود برای ایشان شهادت فرستادی، اما گوش نگرفتند. لهذا ایشان را به دست قومهای کشورهاتسلیم نمودی.  31اما برحسب رحمتهای عظیمت، ایشان را بالکلّ فانی نساختی و ترک ننمودی، زیرا خدای کریم و رحیم هستی.  32و الان ای خدای ما، ای خدای عظیم و جبّار و مهیب که عهد و رحمت را نگاه میداری، زنهار تمامی این مصیبتی که بر ما و بر پادشاهان و سروران و کاهنان و انبیا و پدران ما و بر تمامی قوم تو از ایام پادشاهان اَشُّور تا امروز مستولی شده است، در نظر تو قلیل ننماید.  33و تو در تمامی این چیزهایی که بر ما وارد شده است عادل هستی، زیرا که تو به راستی عمل نمودهای، اما ما شرارت ورزیدهایم.  34و پادشاهان و سروران و کاهنان و پدران ما به شریعت تو عمل ننمودند و به اوامر و شهادات تو که به ایشان امر فرمودی، گوش ندادند.  35و در مملکت خودشان و در احسان عظیمی که به ایشان نمودی و در زمین وسیع و برومند که پیش روی ایشان نهادی، تو را عبادت ننمودند و از اعمال شنیع خویش بازگشت نکردند.  36«اینک ما امروز غلامان هستیم و در زمینی که به پدران ما دادی تا میوه و نفایس آن را بخوریم، اینک در آن غلامان هستیم.  37و آن، محصول فراوان خود را برای پادشاهانی که به سبب گناهان ما، بر ما مسلّط ساختهای میآوَرَد وایشان بر جسدهای ما و چهارپایان ما برحسب اراده خود حکمرانی میکنند؛ و ما در شدّت تنگی گرفتار هستیم.»  38و به سبب همه این امور، ما عهد محکم بسته، آن را نوشتیم و سروران و لاویان و کاهنان ما آن را مُهر کردند.

11

مزامیر 51: 4  به تو و به تو تنها گناه ورزیده، و در نظر تو این بدی را کردهام، تا در کلام خود مُصّدَق گردی و در داوری خویش مُزکّی شوی.
مزامیر 51: 5  اینک، در معصیت سرشته شدم و مادرم در گناه به من آبستن گردید.

مزامیر 51: 7  مرا با زوفا پاک کن تا طاهر شوم. مرا شست و شو کن تا از برف سفیدتر گردم.

مزامیر 51: 9  روی خود را از گناهانم بپوشان و همة خطایای مرا محو کن.

مزامیر 51: 14  مرا از خونها نجات ده! ای خدایی که خدای نجات من هستی! تا زبانم به عدالت تو ترنّم نماید.

مزامیر 32: 5  به گناه خود نزد تو اعتراف کردم و جرم خود را مخفی نداشتم. گفتم، عصیان خود را نزد خداوند اقرار میکنم. پس تو آلایش گناهم را عفو کردی، سلاه.

مزامیر 32: 6  از این رو هر مقدّسی در وقت اجابت نزد تو دعا خواهد کرد. وقتی که آبهای بسیار به سَیَلان آید، هرگز بدو نخواهد رسید.

12

امثال سلیمان 28: 13  هر که گناه خود را بپوشاند، برخوردار نخواهد شد؛ اما هر که آن را اعتراف کند و ترک نماید رحمت خواهد یافت.

رساله اول یوحنا 1: 9  اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او امین و عادل است تا گناهان ما را بیامرزد و ما را از هر ناراستی پاک سازد.

13

رساله یعقوب 5: 16  نزدِ یکدیگر به گناهان خود اعتراف کنید، و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید، زیرا دعای مرد عادل در عمل، قوّت بسیار دارد.
انجیل لوقا 17: 3  احتراز کنید و اگر برادرت به تو خطا ورزد او را تنبیه کن و اگر توبه کند او را ببخش.

انجیل لوقا 17: 4  و هرگاه در روزی هفت کَرَّت به تو گناه کند و در روزی هفت مرتبه، برگشته به تو گوید توبه میکنم، او را ببخش.

یوشع 7: 19  و یوشع به عَخان گفت: «ای پسر من، الان یهوه خدای اسرائیل را جلال بده و نزد او اعتراف نما و مرا خبر بده که چه کردی و از ما مخفی مدار.»

مزامیر 51: 1 -  19  1[برای سالار مغنیان. مزمور داود وقتی که ناتان نبی بعد از در آمدنش به بَتْشَبَع نزد او آمد] ای خدا به حسب رحمت خود بر منرحم فرما؛ به حسب کثرت رأفتخویش گناهانم را محو ساز.  2مرا از عصیانم به کلی شست و شو ده و از گناهم مرا طاهر کن.  3زیرا که من به معصیت خود اعتراف میکنم و گناهم همیشه در نظر من است.  4به تو و به تو تنها گناه ورزیده، و در نظر تو این بدی را کردهام، تا در کلام خود مُصّدَق گردی و در داوری خویش مُزکّی شوی.  5اینک، در معصیت سرشته شدم و مادرم در گناه به من آبستن گردید.  6اینک، به راستیِ در قلب راغب هستی. پس حکمت را در باطن من به من بیاموز.  7مرا با زوفا پاک کن تا طاهر شوم. مرا شست و شو کن تا از برف سفیدتر گردم.  8شادی و خرمی را به من بشنوان تا استخوانهایی که کوبیدهای به وجد آید.  9روی خود را از گناهانم بپوشان و همة خطایای مرا محو کن.  10ای خدا دل طاهر در من بیافرین و روح مستقیم در باطنم تازه بساز.  11مرا از حضور خود مینداز، و روح قدوس خود را از من مگیر.  12شادیِ نجات خود را به من باز ده و به روح آزاد مرا تأیید فرما.  13آنگاه طریق تو را به خطاکاران تعلیم خواهم داد، و گناهکاران بسوی تو بازگشت خواهند نمود.  14مرا از خونها نجات ده! ای خدایی که خدای نجات من هستی! تا زبانم به عدالت تو ترنّم نماید.  15خداوندا لبهایم را بگشا تا زبانم تسبیح تو را اخبار نماید.  16زیرا قربانی را دوست نداشتی والا میدادم. قربانیِ سوختنی را پسند نکردی.  17قربانیهای خدا روح شکسته است. خدایا دل شکسته و کوبیده را خوار نخواهی شمرد.  18به رضامندیِ خود بر صهیون احسان فرما وحصارهای اورشلیم را بنا نما.  19آنگاه از قربانیهای عدالت و قربانیهای سوختنیِ تمام راضی خواهی شد و گوسالهها بر مذبح تو خواهند گذرانید.

14

دوم قرنتیان 2: 7  پس برعکس شما باید او را عفو نموده، تسلی دهید که مبادا افزونی غم چنین شخص را فرو برد.
دوم قرنتیان 2: 8  بنابراین، به شما التماس میدارم که با او محبّت خود را استوار نمایید.

غلاطیان 6: 1  امّا ای برادران، اگر کسی به خطایی گرفتارشود، شما که روحانی هستید، چنین شخص را به روح تواضع اصلاح کنید. و خود را ملاحظه کن، که مبادا تو نیز در تجربه افتی.

غلاطیان 6: 2  بارهای سنگینِ یکدیگر را متحمّل شوید و بدین نوع شریعت مسیح را بهجا آرید.